Er is een leven in werk: één dat vaak uitdagend, spannend, grappig, interessant, tof, stressy,  en ronduit crazy kan zijn. Ik ontmoet er interessante mensen, ik leer er bij tegen honderd in het uur, ik ben op de hoogte, ik moet flexibel zijn. Maar toen de verantwoordelijkheid opschoof zoals voorzien eind december, en wij op de schouders geklopt werden door onze hierarchisch meerderen, en we zagen dat het goed was, toen was het tijd voor de mens in ons!

Dus jumpte ik in Ford Feest op 21 december, en verlieten het lief en ik het witte Brussel richting noorden, naar Hamburg. Alwaar zijn familie woont, als u zich afvraagt wat ik daar te zoeken had. En spendeerden een weekend in een witte wereld, bezochten petekindjes en nieuwe kleine zusjes ervan, vierden pré-kerst à l’allemande (ze kunnen er wat van, ginder!) en nam ik de trein terug om kerstavond thuis te vieren. Door veel vertragingen en veel sneeuw was ik er pas tegen het dessert, maar dat kon de pret niet drukken.

Nadien echt kerstfeest op 25 december met pakjes en zelfs een tutje voor mij: of ik meter wil worden van de nieuwste aanwinst in onze familie – het hoog bezoek wordt verwacht voor mei! Can’t wait!

Daags nadien richting warmere oorden met oude vrienden. Niets is beter dan oude vrienden en veel tijd, en verse mangosap en een strand, en oude steden en stenen met geschiedenis, en vreemde culturen, andere smaken en een bonte sterrenhemel ‘s nachts in de woestijn. Op een of andere vreemde manier werd iets me superduidelijk.

You only live once.

Natuurlijk is dit een huizenhoog cliché. En natuurlijk weet iedereen dit al. Maar het was alsof het besef ervan doordrong: there is no time to waste. Je bent maar één jaar 26, en leef het ten volle. Maar wat wil ik doen in dit ene leven? Het is zo vol van dromen en zo tegenstrijdig ook: ik wil hard werken en een carrière waarin ik me amuseer en bijleer hoe oud ik ook word. Ik wil een leven opbouwen met de man die ik graag zie. Ik wil nog leren duiken, golfsurfen en zeilen. Ik wil beter leren snowboarden. Ik wil gaan reizen en zwerven in de wereld. Ik wil beter Frans leren. Ik wil Arabisch leren. Ik wil Chinees leren. Ik wil in het MIdden-Oosten wonen. Ik wil in Peking wonen. Ik wil in New York wonen. Ik wil beter foert leren zeggen en geven om de dingen die belangrijk zijn. Ik wil een loslater zijn. Ik wil een open minded en zen mens worden. Ik wil meer boeken lezen.

Ik wil honderdduizend levens tegelijk leven.

En toch vind ik mezelf nog te vaak terug in mijn hoekje: in plaats van naar buiten te kijken wil ik net soms veel rust. In plaats van kansen te grijpen, ben ik verlegen en zou ik het liefst opgaan in het behang dan een stap vooruit te zetten en te zeggen “Dit is het, dit ben ik en dat zijn mijn ideeen”. Ik laat het leven door mijn handen glippen, vind ik. Het werken kan me opslorpen, en het is geweldig, maar tegelijk is het een mallemolen die ver weg staat van alles waar een mens rust en tevredenheid in vindt: goede vrienden, tijd, gezond eten en goed lachen. Dan komen genieten en geluk heel vanzelf.

Dat het een opdracht is, zoals Neruda al zei, jezelf altijd blijven herinneren dat het leven zoveel meer is dan enkel ademen, of in zijn woorden: “recordando siempre que estar vivo exige un esfuerzo mucho mayor que el simple hecho de respirar.”

Ik hoorde net dat ik nog belachelijk veel vakantie heb staan die voor augustus opmoet… Misschien daar al eens mee beginnen.

Dus bij thuiskomst stuiterde ik binnen en verwachtte hem even enthousiast, wegens dat hij altijd had gezegd dat hij in principe openstond om mee te gaan als het zover was.

Maar ik denk dat de realiteit wat te dichtbij kwam, en hij murmelde dat hij zo graag in Brussel is. Dat was niet wat ik wou horen. Maar ik besloot hem tijd te geven en er niet op in te gaan.

En toen na het eten, pakte hij de gitaar en zongen we een paar liedjes, en op het einde zong hij Angeles van Eliott Smith. En hoe ik besef dat ik hem niet wil kwijtraken, want hij maakt het leven edgy, hij doet kleine dingen die recht naar mijn hart gaan.

En hoe tegelijkertijd ik altijd dat soort pad heb gevolgd, van te gaan voor mijn doelen, voor wat ik wou, zelfs als het botste. Zelfs als ik dingen riskeerde te verliezen (en ze ook verloor).

Deze morgen dus niet in al te vrolijke moed. En dacht aan een goede vriend van mij die exact in dit dilemma zit, voor over drie jaar. Hij is ook een hele goede vriend van mijn lief. En hoe hij ook altijd die buitenlandmicrobe heeft, en ze moet bevechten, en erdoor in zware relatiecrisissen geraakt met zijn eigen lief, die dat niet zo goed ziet zitten. En hoe ik met hem wou praten, hij kent het vanbinnenuit en hij draagt elk van ons twee een warm hart toe.

Ik besloot te wachten met met hem te bellen tot ik eens de kans had door te praten met mijn eigen vriend. Dat was fair.

En kijk, om kwart na 12, de telefoon. “Ik ben in je buurt, tijd voor snelle lunch?” De maat in kwestie. Ik had geen tijd maar maakte het. Kop en hart hadden het nodig. En toen we weggingen zei “I feel your pain, sista.“

Dus voelde ik me al een pak minder alleen.

Dan val ik met de deur in huis, roep ik zijn naam en hoor ik hem meestal van ergens in huis komen aanstormen, armen hoog in de lucht. En ik altijd blij, zoen hier, kneepje daar, armen om me heen.

Soms wordt er een toerke gedanst in de hall, soms hebben we gewoon kruisende koersen en begroeten we elkaar met jas aan – hij om terug te vertrekken. Soms trippel ik op mijn tenen rond om hem niet wakker te maken als ik laat terugben. We gaan niet vaak op hetzelfde uur slapen in de week, maar hij pakt me altijd vast als hij naar bed komt. En ik geef hem altijd twintig zoenen elke morgen net voor ik de deur uitsluip.

En dan begint de dag, vol met telefoons, briefings, rennen, springen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan en over en weer hossen en duizend vragen van de collega’s en dan ‘s avonds duffel ik mij in om naar huis te fietsen. En dan na de drie verdiepen trappen op heb ik meestal sjaal en handschoenen al in de hand, als ik de deur binnenval, en hem hoor stommelen om me te begroeten. En begint het van vooraf aan.

Héérlijk.

Mijn dagen zijn zwaar. Ik ben ook na het nieuws gewoon blijven doorwerken. Ik ben dinsdagavond gaan groeten. Ik ben woensdag met een gat in mijn buik ‘s avonds bij mijn lief gebleven. Ik ben donderdagavond in bad gebleven tot het water ijskoud was en er grote bulten kippenvel op mijn buik waren. Ik ben vrijdag onder de mensen geweest (dat deed goed). En nu, thuis, met familie in verdriet en in activiteiten, zus van wacht dus mama daar om bij haar kindje te blijven als ze wordt weggebeld. Broer op voetbalveld. Lief in Brussel, papa met een koud hart in Finland. En de leegte van de afwezigheid van het antwoord: waarom? waarom moet je mensen afgeven? waarom bestaat de dood?

Hoe ik me voel vallen heel traag, meter bij meter, knal door de bodem van mijn mandje dat ik opnieuw had zitten weven. Er zit zo’n  leegte in het leven. Dat afgeven van mensen zonder nut. Dat vechten tegen de helaasheid der dingen. De eenzaamheid vervat in elk verdriet. Dat er veel is dat je kan delen maar ook veel niet.

Het klinkt erger dan het is, en het is niet erg. Ik ben niet verdrietig. Ik ben zelfs heel gelukkig. Ik ga nog op café en kan nog gek doen. Maar er zit een vermoeidheid in mij die niet valt weg te werken, ik ben heel gevoelig aan geluiden (de dampkap! de tv! muziek die net dat tikkeltje te luid staat! mensen die kletsen op de trein! telefoons!) en ik mis een drive of een flow. Terwijl ik vroeger een vat vol ideeën was. Tegen 300 in het uur leefde. Altijd maar wou proberen, proeven, on the go zijn.

Ik stel vast: mijn ideeënfontein is (hopelijk tijdelijk) opgedroogd. Het vat is af. De tank is leeg.

Ik stel vast: ik moet herbronnen, ik moet even afstand nemen. Want nu stomp ik een beetje af, ben niet gemotiveerd voor mijn (nochtans echt waar kei interessante werk – iets dat me interesseert nochtans, waar ik vaak mee bezig ben ook in mijn vrije tijd).

Ik stel ook vast: ik moet leren vergeten wat ik weet en weer wat meer op mijn eigen kompas varen. Beseffen dat bepaalde zaken belangrijk zijn en andere zaken niet.

Ik stel ook vast: ik ben de wilde naar alle kanten groeiende boom die ik was, aan het snoeien. En wie snoeit die groeit, maar pas na een periode van reflectie, stilstand, kortwieken en schoon schip maken. Wellicht is het ook dat waarin ik zit. Zonder te vergeten dat er een leven is, en dit ook te leven, maar minder gulzig. En voluit beseffend dat het voor mij op dit moment een noodzaak is dat het de hele tijd over mij moet gaan nu. Ik heb het gevoel dat ik zoveel heb gegeven dat ik nu even niet goed meer kan. Dat mensen maar eens aan mij mogen geven – maar ook hier geldt dit zeker niet voor allemaal.

Hoe leg ik dit uit?

Een detox for the mind ofzoiets?

Een deel van deze evolutie is mogelijk door de veiligheid en warmte aan de ene kant en vrijheid en flexibiliteit aan de andere kant die ik krijg van mijn fantastisch lief. Met hem heeft mijn leven meer reliëf en meer glans gekregen. Het is een balans, hij en ik. Het moet een balans zijn. En dat dwingt me om dwingender en nietsontziendender naar mezelf te kijken, dingen los te laten.

Een zeer vrij gevoel, dit kortwieken. Afscheid nemen. Opruimen. Plaatsmaken.

Jammer dat ik het nog niet kan combineren met een sabbatjaar. Een tijdje vrij, een tijdje rugzak op, een jaar terug tijd hebben om te studeren en uit de ratrace te stappen. Maar de mogelijkheid hiertoe komt dichterbij. En het enige idee (een periode sabbatical) dat ik dusver nog héb, kan zo rustig vorm krijgen.

En toen op zondag ontploften er twee bommen in mijn buik. Ik zag gemiste oproepen uit Denemarken en Frankrijk, dacht dat mijn vrienden Julie die voor de COP15 werkt en Jean die er ook presentaties houdt voor Nature Rights mij wilden bellen en hallo zeggen (iets wat we proberen doen als 2 van ons drie samenzijn is om de derde te bellen en dan Carole King’s You got a friend te zingen). Ik kreeg ze niet te pakken.

Dan mijn broer, om af te spreken later op de avond in verband met terugbrengen van de auto, dacht ik. Maar het bleek slecht nieuws. Het lief van mijn nicht overleden, onverwacht, nog jong, vader.

Een wandeling aan het strand later, we laadden de vaatwas uit als ik nog eens mijn telefoon check. Een gemiste oproep en een bericht van Jean met de vraag “Did you hear…?” En nee ik had niks gehoord.

Ik had niet gehoord over de reis van Julies jongere en zeer coole broer. Iemand die ik slechts een paar dagen in mijn leven heb mogen meemaken; dagen waarin ik amper tijd had maar toch met Julie en hem en hun oudere broer op trot ging, we zongen Gwen Stefani en we zaten in de zon in Brugge en dronken bier, we babbelden en deden onnozel en vandezomer in Denemarken hebben we mekaar op een haar na gemist om de Kopenhagense nacht te verkennen – hij was groot, krachtig, complexloos, lachen, stoer maar eerlijk, direct en lief.

Hij is doodziek geworden ver van huis. Zijn reisgenoot heeft hem nog tot in een ziekenhuis gekregen. En ze hadden allebei iets van “ok, nu komt het goed. we gaan naar huis.”

En drie uur later was hij dood.

Hij komt vandaag terug. Maar niet bruingebrand en met een grote lach op zijn gezicht. Niet met een rugzak vol vuile kleren.

Zijn zus aan de telefoon hebben, met een stem verstikt door tranen, niks kunnen zeggen wat de pijn verzacht. Al twee dagen rondlopen met een steen in mijn maag, een donkere wolk boven mijn hoofd, onrustig slapen en de eeuwige herhaling in mijn hoofd ”waarom, waarom, waarom”.

Ze praatten over hoe ze in Brussel verzeild waren geraakt en na het aanhoren van deze zwerftochten en opeenvolgende stadia van verschillende levens in eenzelfde lijf, besefte ik opnieuw wat een ongelofelijk toeval het is dat wij daar samen aan tafel zaten, en hoe insignificant wij mensen eigenlijk wel zijn – in het licht dat er zes miljard van ons rondlopen. En elk van ons is uniek, net zoals elke ander. In het licht van de tijd ook. Ons leven omspant nauwelijks 80 jaar. En hoewel dat lang is in onze belevenis, is het in feite maar relatief, als je begint te denken aan de duizenden jaren geschiedenis voor ons.

Dit stemt me steeds tot bescheidenheid. En ik vind het eigenlijk niet eens zo pessimistisch. Je kan echt waar doen wat je wil. Je kan ingenieur mechanica studeren, een carriere in IT opbouwen en als expat de wereld zien en eindigen als succesvol journalist met twee kinderen, drie stiefkinderen en vijf kleinkinderen. Je kan verhuizen naar het ander eind van de globe vanuit de Filippijnen, er dan drie jaar USA tegenaan smijten (waardoor je smakelijk southern kan praten) en opnieuw naar huis gaan, om dan terug in Brussel te eindigen. Het is mogelijk om op je 18e fuck you France te roepen, de wereld in te trekken en anglofiel te worden. Het kan dat je jaren droomde om buitenlands correspondent te zijn voor een grote krant. En van gedacht veranderen toen de krant iets in je zag en je op stage in DC mocht, en je daar besefte dat die correspondenten enkel hard werken geen privé leven hebben, 24/7 in de ikzoekeensterkverhaalmodus staan. Het kan om dan terug te gaan studeren, een studie die je naar Brussel brengt, om maanden later meegenomen te worden door een vriend naar mijn verjaardagsfeest.

Het kan dat ik daar opnieuw verliefd werd, eerder in liefde viel, en aan je tafel belandde. En besefte dat het leven een kwestie is van 90% toeval en 10% actief aanmodderen, zoals Hugo Matthyssen het ooit zei. Maar dat het toeval wel in mijn voordeel heeft gespeeld.

En er de tijd voor nemen.

En zo is Brussel, honderd meter verder, ter hoogte van de KVS, gaat het beter, en nog eens honderd meter verder zou het niet eens in je opkomen dat ze er staan, aan de metrohalte. Soms zie je ze in de rij bij het gb’ke, te magere vale vrouwen wiens knoken uit hun knieën steken, wiens verlepte haar in pieken rond hun gezicht hangt, wiens ogen wijd en naar alle kanten schieten van de drugs.

Ik dwing mezelf te kijken naar dit troosteloze tafereel. Elke avond opnieuw. In het weekend is het erger. En het knettert dan echt in mijn hoofd: voor deze mensen is seks iets verhandelbaar. Iets dat je kan nemen van iemand. Iets dat je kan verkopen voor 50 euro en waarover je kan marchanderen – dit is te duur, zoveel ben je niet waard. Het is een machtsspel en een puur economisch iets. Zij doen het want hebben geen geld, geen toekomst, geen leven en zij doen het want het is hun enige weg uit de existentiële eenzaamheid.

Soms kom ik thuis van een reis en haat ik mijn buurt. De eerste meters nadat je uit de metro komt is het vuil, loopt er guur volk en slaat de rauwe realiteit van straatleven en hoererij in uw gezicht. En daar loop ik dan, hooggehakt en hooggepaardestaart, met mijn samsonite achter me aan, mijn schoudertas vol geschenken voor familie en vrienden en mijn handtas met een bankkaart en een kredietkaart en een kaartje van de hospitalisatieverzekering en de kortingkaart van het werk en een identiteitskaart, een rijbewijs – papieren quoi.

Soms kom ik thuis en vind ik dat ik iets moet doen.

En soms kom ik thuis en doet het me beseffen hoeveel geluk ik heb. Dat ik al mijn kansen heb gekregen. Dat mijn land niet door oorlog wordt verscheurd of door een corrupte regering wordt bestuurd. Dat ik niet verslaafd ben en ook niet door zeer trieste omstandigheden in dat soort situaties gedwongen word. Want nu ik dat elke dag zie gebeuren voor mijn ogen, geloof ik niet dat mensen dit ooit uit vrije wil kiezen.

Op zulke dagen, rest er mij niets anders dan stille dankbaarheid. Blij dat ik mijn eten kan kopen met geld dat ik verdien door een meer dan interessante job, dat ik word omarmd door iemand waarvan ik hou. Dat seks voor mij altijd iets moois is geweest en niet gelinkt is met overleven, verslaving, noodzaak.

Ik loop elke dag langs hen, langs de straathoeren van het Yzerplein, langs de loerende mannen en de trage auto’s. De blikken van die mannen zijn leeg en geil en zielig. Het is echt denigrerend, zoals ze naar de straathoeren kijken en zoals ze kijken naar elke vrouw die er passeert. En het is triest en liefdeloos; ze leerden niet lief te hebben of ze moeten ontzettend eenzaam zijn of kunnen een vrouw niet versieren of houden of van haar houden. Dus ze nemen wat ze willen; haar lijf en haar tijd. Ze doen voordeel bij de onwaarschijnlijk triestige verhalen die de stoep op en af lopen.