Mijn oma gaat dood. Al even. Het afgelopen jaar werd haar rug krommer, haar ogen iets minder fel, de pijn erger. En nu we eindelijk weten wat het is, is er geen hoop op beterschap. En alle wetenschap ten spijt, is er ook geen troost. Geen troost in het weten wat het is. Geen troost in het moeten afgeven van mijn mémé.

Er is alleen de naakte waarheid, dat er al een jaar drie tumoren groeien in dat eens zo krachtige lijf, een lichaam dat altijd fier rechtop heeft gelopen, truien met zeilboten op breide, waarmee ze haar meer dan honderd meter diepe tuin te lijf ging met een verbeten liefde, dat drie keer per dag de steile trap op en af stoof om eten uit de kelder te halen, dat mijn opa dertien jaar ondersteunde en verzorgde, dat fietste van hot naar her, dat leefde. Rechtstond. Rondwandelde. Honger had.

Van haar komt de allergie die ik heb voor onechtheid. Voor in stevige discussies of in tijden van moeilijke vragen toch nog eens een kwinkslag te maken en ne keer goed te lachen – desnoods met uw eigen probleem. Van af en toe schouders ophalen en voortdoen. Van voor elk probleem bestaat een oplossing. Van het besef dat ge niet moet neuten maar uw beste beentje voorzetten. Roeien met de riemen die ge hebt, de talenten die ge hebt gekregen, de keuzes die ge hebt gemaakt. Van dat ge totaal van mening kunt verschillen, en mekaar tegelijkertijd toch heel graag kunt zien. Van ruimte geven en krijgen. Van opstaan na vallen. Van ambitie en rechtdoorzee. Van op tafel te slaan en er iets aan te doen. Van triestig te mogen zijn, zonder te vergeten dat ge nooit kunt weten wat achter den hoek ligt.

Het doet pijn om haar nu te zien. Door de medicatie is ze af en toe in de war. Ze kan nog lachen soms maar haalt ook hard uit naar zij die het dichtste bij haar staan. Ze wil hier niet meer zijn, en net het besef dat je haar moet laten gaan, en het verdriet dat veroorzaakt, is niet onder woorden te brengen.

Sterven is niet mooi. Ze krimpt. Ze wordt een schaduw van wie ze was. De mist komt op. Ze kan niet meer goed lopen, ze slaat soms wartaal uit, ze heeft pijn. Ze rochelt en hoest, en ze is soms bang en angstig zoals een kind in het donker. Ze verdrinkt in de zetel waarin ze zit. Ze eet haar eten niet meer op.

En alle clichés ten spijt – ‘ze heeft een mooi leven gehad/ de laatste zomer was nog prachtig/ voor haar is dit het beste’ -; ik vind het moeilijk om dit te slikken. Ik haat het om haar te moeten afgeven. Ik haat het om te beseffen dat warme zomerdagen op de bank in de tuin – terwijl één, twee of drie achterkleinkindjes op hun duwfietsen voorbijsjeezen – over zijn. Dat we nooit meer zullen tikken op de ramen van de veranda, waarna ze haar bril zal afzetten en opkijken uit de krant, en ons toelachen. Dat koffie in de achterkamer, of een boterham met kaas en een kop koffie ’s avonds voor het terug naar Antwerpen rijden er niet meer in zal zitten. Dat we geen oliebollen meer zullen maken tijdens de koers, geen nieuwjaar meer in de voorkamer, geen opmerkingen meer naar u hoofd worden geslingerd die weliswaar direct zijn maar u ook aanzetten tot nadenken. Dat ze niet meer kan vertellen over vroeger, dat ze geen advies meer kan geven, dat ik ze niet meer zal horen sakkeren “is dat nu nodig, al uw geld in de sneeuw gaan smijten” als ik ging skieën.

Dat ze uitdooft als een extreem goei kampvuur, dat er enkel nog liefde zal overblijven, herinnering, een vage vlek in de film van mijn hoofd. Mijn gemis ook. De leegte. De stilte.

Stop all the clocks (…)

chillen op de achterbank van de auto in Tsjechië

op een avondwandeling

voor de poorten van een kasteel tussen Wenen en Bratislava

Het was ZO fijn!!

Wij gaan op reis, een ganse roadtrip met vele vriendenbezoekjes, en andere plekken die we aandoen uit nieuwsgierigheid en een trouw! U kan ons de komende drie weken vinden in Frankfurt, München, Wenen, Bratislava, Budapest, Novi Sad (mss Sarajevo), Belgrado, Lodz, Poznan, Sczecin, Kopenhagen en Hamburg. Zwerven zonder stress, de dingen wat op ons pad laten komen.
Hoop dat u een even deugddoende vakantie heeft/achter de rug heeft! Tot eind augustus!

Als ik wakker word met hem in mijn bed, of ik in het zijne, dan is het altijd moeilijk opstaan. Want dat klein fort van dons is waar ik het liefst van al ben tegenwoordig, zonder dat ik vergeet hoe zalig al de rest ook kan zijn. Maar gewoon, voor nu, is dat het leukste.

Het is leuk om de dag samen te beginnen, om koffie te drinken, onnozel te doen, ons in onze deftige werkkleren te hijsen en aan de slag te gaan. En afgelopen zaterdag is het dan heerlijk als het niét moet: op havaianas in jogging (mijn afzichtelijke witte adidasbroek) en hij in korte broek en XL zonnebril over de stoepen van Elsene sloffen; weekendkranten kopen, croissants, verse kazen en een ijsje voor op de terugweg. Ons installeren in de tuin op een dekentje en ontbijten. Na het eten lezen, mekaar vertellen wat er in de krant staat (hij leest een Duitse, ik een Belgische) discussiëren, dutjes doen en vertellen. Of gewoon genieten van de zon.

Het maakt me ontzettend rustig – zoals een rustige stuk in een rivier die normaal vol stroomversnellingen zit. Maar elke kajakker weet dat zo’n kalm stuk water vaak de voorbode is van een grote wilde stroomversnelling of zelfs een barrage. En dat dat ook pure fun is! Het is in elk geval exact hoe ik me nu voel: even batterijen opladen, rust in mijn hoofd, ver kunnen kijken en genieten van het hier en nu. En de drukte van vanouds, het twintigmiljoen dingen tegelijk doen, de energie voor tien, zin in hippe feestjes en nachten op café - komt wel terug. Maar nu is het even de totale chill modus.

- het kleine neefje die mij – god weet waarom – tot zijn idool heeft gebombardeerd. hij wil enkel met mij boekje kijken, enkel met mij spelen, ik moet op een stoeltje mee aan zijn tafeltje zitten, moet ‘proeven’ van zijn ingebeelde brouwseltjes… en wordt keer op keer beloond met een mooie lach en kleine armpjes om me heen!

- met de collega’s een laatste keer naar het buitenland, voor we allemaal naar alle windrichtingen vertrekken. interessant programma overdag, en ’s avonds vriendschapsdronken worden: volleyballen op een strand tot de zon onderging, ene drinken, samen feesten, veel babbelen, samen uiteten… ik ga ze echt missen die bende.

- ’s nachts wakker worden omdat hij je zo dicht tegen zich aan heeft dat het te warm of te moeilijk om te ademen wordt

- nog even in bed soezen tot hij er ineens staat met de beste koffie met foamed milk…

- onverwachte en simpele uitjes met de maten plannen

- met de meisjes vant unief naar het Magritte Museum

- met hem naar Jamie Lidell op Gent Jazz – absoluut heerlijk – en véél bekenden tegenkomen

- barbecuen met een bende die ik al ken van toen ik zeven was. en inmiddels zijn er mensen getrouwd, kondigen anderen hun verloving aan, zetten sommigen een punt achter hun relatie of vertrekken naar het buitenland. inmiddels is er ook een kindje bij, waarop heel de bende dan liefdevol let, zodat ze niet tegen de bbq zou lopen of in het zwembad tuimelen… mooie warme dagen..

- broer in het land en alle bijhorende pret!

- waaronder een chill ontbijt in het Brusselse, geen stress, gewoon zondag, en wij!

- elke ochtend mogen aankomen in een bureau met drie leuke collega’s; waarbij we heel wat aflachen en op touw zetten

- weten dat er mensen klaarstaan als het even bewolkt is in het leven – ze bellen, blijven slapen, maken wandelingen, nodigen u uit voor een middagje kolonisten en een ijsje in Leuven. ze zeggen dat ze zich soms net zo verloren voelen, soms net zo diep in de put zitten, maar ook dat het leven zo mooi is, en die breekbaarheid daarbij hoort.

- vooruitzichten voor een héérlijk tripje met hém!

- feest feest zomer zomer en een picknickdekentje!

Bewust zijn van uw eigen kwetsbaarheid doet nogal wat met een mens. Het maakt u klein voelen, alsof je voortdurend zonder kleren de straat op moet terwijl iedereen gewoon alles aanheeft.

En zoals altijd: I count my blessings. En niet zoals altijd: ik heb me nog nooit zo dankbaar en triest tegelijk gevoeld.

De kracht bijvoorbeeld van de liefde van familie. Hoe we na een aantal moeilijke jaren van verdriet en onbeantwoorde vragen nu ook door een zeer intense vreugde en gezamenlijke zorg dicht bijeen zijn gekomen. Hoe ze je beter kennen dan wie dan ook. Hoe er een veilig nest is om naartoe te gaan, en hoe er amper druk is om dingen te moéten. Er ten volle zijn wie je bent. Er wordt gekookt, rond de tafel gezeten, open gepraat, gefeest, serieus gebabbeld en gelachen. We wandelen samen door parken, drie en soms vier generaties op een rij, hoe we eruit zien als de perfecte bende uit de boekjes, maar oh je moest eens weten hoe ook wij het hard te verduren hebben gehad. Maar toch; na jaren van turbulentie is er rust. Zalig.

Daarmee samenhangend: ik die na jaren geen antwoorden vind om goed om te gaan met bepaalde vragen. Die het maanden niet in haar kop heeft zitten en dan als door een tsunami overspoeld wordt, in piekercirkels vastzit waardoor kleine dingen enorme monsterlijke schaduwen krijgen. Opstaan met een hoofd zo vol dat je al meteen weer moe bent, ’s avonds willen slapen om de mallemolen in je hoofd te stoppen. Ik zoek dan weinig gezelschap op, in zo’n bui. Maar gesprekken helpen. Ik praat gericht met E van de E-zegen, met mijn lief, mijn naasten, met krullebol T. op een bankje in de nacht. En ik probeer tegenwoordig goed voor mezelf te zorgen, in plaats van altijd maar overal te zijn. En me open te stellen voor diegene die het moet zien, zonder teveel drama te verkopen. Te leven onder het motto: minder piekeren, gewoon doen. Not worrying about things falling into the right place, because the place where they fall, is right.

Over die blessings: ik heb er nog nooit in mijn leven zoveel gehad: een reuzejob, een troep zalige collega’s, een lief dat me aanvoelt, verstaat, begrijpt en met wie ik zo hard lach dat mijn buik pijn doet. Ik heb een familie vol liefde, een klein jongetje waarvoor we allemaal mee zorgen, geen geldzorgen, onafhankelijkheid en binnen twee weken een lange vakantie.

Het glas is dus inderdaad helemaal vol. En toch soms, door de beauty of the mind, kunnen we dat niet echt zien.

Perspectief is alles in het leven.

De val waar ik altijd intrap is dat ik alles altijd zo goéd wil doen. Ik wil dat voor mezelf – een boel jongleerwerk vergt het en veroorzaakt vaak een boel stress, maar ik doe veel en poog het vaak enorm goed te doen, dat heb ik me tijdens mijn afgelopen vier relatieve single jaren goed aangeleerd – en voor iedereen rond mij. En zoals in ieders leven zijn er ook in mijn leven mensen die ik dolgraag zie en graag heb, maar als een bodemloos vaatje zijn waar héél veel energie naar toegaat.

Toen was hij er ineens, een jongen die tegen mij mag grappen over later en kindjes, naar wie ik kan kijken en dan besef dat er niemand op deze wereld is waarvan men makkelijker kan houden. Maar ook daar wil ik het zo goed doen, dat ik uiteindelijk soms de pedalen verlies. Niet dat ik niets doe voor mezelf of ineens mijn vrienden niet meer bel, totaal niet. Maar gewoon. Overaanpassen. Alles wat er eventueel misloopt bij hem, willen oplossen. Hem beschermen. Ervoor zorgen. Niet goed.

Want hij is tenslotte ook groot geworden zonder mij, geraakt waar hij staat zonder mij, kan het allemaal zelf. En dat het helpt dat ik in zijn leven ben ja. Dat ik hem rusten crazyness en lol en leuke babbels en tripjes en plezier breng, ja. Maar hij moet zijn leven wel leiden, niet ik. En niet dat ik zijn leven loop te regelen, verre van. Kan het moeilijk uitleggen. Laat ons zeggen: ik ben met hem mee bezig, ben superongerust over de stomste dingen (zijn hooikoorts bijvoorbeeld, de astma die erdoor wordt uitgelokt) en word bijgevolg iemand die voortdurend ongerust is over hem, als ik er niet bijben.

Onnodig te zeggen dat dit veel stress veroorzaakt!

Dus gisteren, naar huis, boek genomen, bankje aan het water gevonden, nagedacht. Over hem en mij en dat we rocken. Over hem en mij en dat ik we ons los van elkaar kunnen voorstellen en daarom samen zijn. En dat dat zo heerlijk is. Niks is moeilijk of gecompliceerd, ieder doet zijn ding, en als we kunnen doen we dingen samen.

Over hem; dat hij interessant is net omdat hij veel dingen onderneemt, en over mezelf, dat ik hem altijd iets nieuws te vertellen heb. Dat het inzitten over zeer kleine en onbelangrijke zaken die met hem te maken hebben (zijn hooikoorts ofzo, again) mij enkel veel stress bezorgen en hem niet vooruit helpen. En ik mijn tijd dus best in iets anders steek. In mezelf bijvoorbeeld.

Make no mistake, het gaat heel erg vlot tussen ons. Ik word gewoon wel met mezelf geconfronteerd en met hoe ik met dingen omga. En dat is – zeker met hem aan mijn hand – een goede zaak. Er is weinig om schrik voor te hebben, en veel om te leren!

… is enorm zalig

… groot

… blauwe ogen maar kleurenblind

… slim en snel van begrip

… gevoelig en complex

… extreem gék en dol op onverwachte dingen (zoals mij!)

… rechtuit

… eerlijk

… doet wat hij zegt dat hij gaat doen

… héérlijk

… zoent super

… zegt de liefste dingen

… zegt als het hem niet aanstaat

… vraagt me de hele tijd uit

… past precies met zijn hoofd op mijn schouder en zijn arm om me heen

… neemt me mee voor nachtelijke ritjes op de moto

… kwetsbaar en stoer 

… grappig

… gedecideerd en rechtdoorzee

… intelligent

… heeft al zoveel gedaan, ik kan uren naar hem luisteren

… prikt met twee woorden door mijn muur heen

… houdt me ’s ochtends bij hem in bed

… waardoor ik te laat op mijn werk kom

… en stuurt dan een bericht “sorry dat ik je niet eerder buitensmeet…” 

… in 1 woord

… delicious

Als kleine vroeg je het aan en het was aan. Of ge maakte het af en het was basta. Dan komt de periode dat het niet echt aan is als je niet hebt gezoend, en die gaat ergens over in de volwassen (?) wereld, waar mensen eigenlijk vanalles en nog wat mogen doen zonder het aan te maken, en de kleinste dingen en het minst gebeurde vaak nog het meest betekent. 

Maar dus, zoals ik enkele weken geleden schreef, konden we vrienden worden of met waanzinnig veel goesting gaan zoenen. Het is dat laatste geworden en ik ben er ontzettend blij mee. Hij zoent heerlijk. Het matcht. Maar nu natuurlijk weer even afwachten en zien wat het wordt. In elk geval gaan we binnenkort samen naar een concert in het buitenland, dus dat wordt leuk! 

Intussen blijf ik hier maar leven op een vreemde mix tussen stress, vlinders, angst en l’amour et de l’eau fraîche!  Aaaaaaaaaaaah.

Dit is wat meisjes doen als de zaken niet helemaal lopen zoals verwacht, we worden wakker en helaas zijn de eerste dingen die in onze hoofdjes opkomen zijn naam, een film van de dag en de avond ervoor, en alle idiote dingen die ze hebben gezegd. 

- hij zei dat hij mijn stijl superleuk vond, maar mijn tas lelijk 

- ik had gisteren nogal veel energie en misschien was ik té intens 

- waarom vraag ik hem of hij me niet ooit eens heeft gevraagd voor a little dance (een maand geleden ongeveer, op mijn verjaardagsfeest) en loop weg als hij bevestigend antwoordt?

- hij zei “we gaan eens naar huis gaan” en ik zo “we?” en hij keek en de rest van het gesprek is een beetje mistig, wellicht heb ik het ergens verknoeid

- ik ben echt vijf of zes mensen/jongens tegengekomen tijdens ons middagje op stap en begroet iedereen met hetzelfde enthousiasme. En verder vier keer gebeld ofzo. En op het feestje kwamen vrienden van mij af, en ook daar veel mensen tegengekomen. Onder andere vriend K., die ik echt heel erg graag zie, maar niet meer is als een vriend. Maar het helpt niet om lang met hem te praten en hem een dikke knuffel te geven als den andere het kan zien misschien… Ben ik dan zo’n uil? Geef ik misschien de boodschap dat er niet echt veel plek is voor hem?

En dat analyseren en waarom doet er allemaal geen bal toe natuurlijk. Want als er echt iets moet gebeuren dan gebeurt dat wel, en komt hij wel achter me aan. En als dat niet gebeurt, dan is dat ook zo.

En toch die kop pijnigen! Hoe denken jongens eigenlijk? Anyone? En hoe vermijdt je dat je jezelf dingen loopt wijs te maken? En tegen vierhonderd per uur op een blinde muur afstevent? Want ik heb het gevoel dat er niks verloren is, maar in mijn hoofd zijn er wel drie alarmbellen aan het afgaan.

Dualiteit geest en lichaam, no wonder dat dat ook dé grote vraag in filosofie blijft na eeuwen…