you only live once.

Ik heb zes maanden de benen van onder mijn lijf gelopen voor mijn job, met dagen van 8 uur ‘s ochtends tot 21 uur ‘s avonds – met uitschieters naar boven (tem 2 uur ‘s nachts)… Maar sinds december is ons project afgerond en haalt iedereen van ons team opgelucht adem. Elk van ons probeert dan ook  zoveel mogelijk privétijd in te halen, en ik vorm daar geen uitzondering op.

Er is een leven in werk: één dat vaak uitdagend, spannend, grappig, interessant, tof, stressy,  en ronduit crazy kan zijn. Ik ontmoet er interessante mensen, ik leer er bij tegen honderd in het uur, ik ben op de hoogte, ik moet flexibel zijn. Maar toen de verantwoordelijkheid opschoof zoals voorzien eind december, en wij op de schouders geklopt werden door onze hierarchisch meerderen, en we zagen dat het goed was, toen was het tijd voor de mens in ons!

Dus jumpte ik in Ford Feest op 21 december, en verlieten het lief en ik het witte Brussel richting noorden, naar Hamburg. Alwaar zijn familie woont, als u zich afvraagt wat ik daar te zoeken had. En spendeerden een weekend in een witte wereld, bezochten petekindjes en nieuwe kleine zusjes ervan, vierden pré-kerst à l’allemande (ze kunnen er wat van, ginder!) en nam ik de trein terug om kerstavond thuis te vieren. Door veel vertragingen en veel sneeuw was ik er pas tegen het dessert, maar dat kon de pret niet drukken.

Nadien echt kerstfeest op 25 december met pakjes en zelfs een tutje voor mij: of ik meter wil worden van de nieuwste aanwinst in onze familie – het hoog bezoek wordt verwacht voor mei! Can’t wait!

Daags nadien richting warmere oorden met oude vrienden. Niets is beter dan oude vrienden en veel tijd, en verse mangosap en een strand, en oude steden en stenen met geschiedenis, en vreemde culturen, andere smaken en een bonte sterrenhemel ‘s nachts in de woestijn. Op een of andere vreemde manier werd iets me superduidelijk.

You only live once.

Natuurlijk is dit een huizenhoog cliché. En natuurlijk weet iedereen dit al. Maar het was alsof het besef ervan doordrong: there is no time to waste. Je bent maar één jaar 26, en leef het ten volle. Maar wat wil ik doen in dit ene leven? Het is zo vol van dromen en zo tegenstrijdig ook: ik wil hard werken en een carrière waarin ik me amuseer en bijleer hoe oud ik ook word. Ik wil een leven opbouwen met de man die ik graag zie. Ik wil nog leren duiken, golfsurfen en zeilen. Ik wil beter leren snowboarden. Ik wil gaan reizen en zwerven in de wereld. Ik wil beter Frans leren. Ik wil Arabisch leren. Ik wil Chinees leren. Ik wil in het MIdden-Oosten wonen. Ik wil in Peking wonen. Ik wil in New York wonen. Ik wil beter foert leren zeggen en geven om de dingen die belangrijk zijn. Ik wil een loslater zijn. Ik wil een open minded en zen mens worden. Ik wil meer boeken lezen.

Ik wil honderdduizend levens tegelijk leven.

En toch vind ik mezelf nog te vaak terug in mijn hoekje: in plaats van naar buiten te kijken wil ik net soms veel rust. In plaats van kansen te grijpen, ben ik verlegen en zou ik het liefst opgaan in het behang dan een stap vooruit te zetten en te zeggen “Dit is het, dit ben ik en dat zijn mijn ideeen”. Ik laat het leven door mijn handen glippen, vind ik. Het werken kan me opslorpen, en het is geweldig, maar tegelijk is het een mallemolen die ver weg staat van alles waar een mens rust en tevredenheid in vindt: goede vrienden, tijd, gezond eten en goed lachen. Dan komen genieten en geluk heel vanzelf.

Dat het een opdracht is, zoals Neruda al zei, jezelf altijd blijven herinneren dat het leven zoveel meer is dan enkel ademen, of in zijn woorden: “recordando siempre que estar vivo exige un esfuerzo mucho mayor que el simple hecho de respirar.”

Ik hoorde net dat ik nog belachelijk veel vakantie heb staan die voor augustus opmoet… Misschien daar al eens mee beginnen.