Voor de job word ik geacht te vertrekken naar het buitenland. En dus sprong mijn hart op van enthousiasme toen ik gisterenavond van de mogelijkheden hoorde: ze omspannen de wereldbol en ik heb maar te kiezen – olé! De wind een hand gaan geven, de horizon tegemoet, geen getreuzel, leven quoi!!
Dus bij thuiskomst stuiterde ik binnen en verwachtte hem even enthousiast, wegens dat hij altijd had gezegd dat hij in principe openstond om mee te gaan als het zover was.
Maar ik denk dat de realiteit wat te dichtbij kwam, en hij murmelde dat hij zo graag in Brussel is. Dat was niet wat ik wou horen. Maar ik besloot hem tijd te geven en er niet op in te gaan.
En toen na het eten, pakte hij de gitaar en zongen we een paar liedjes, en op het einde zong hij Angeles van Eliott Smith. En hoe ik besef dat ik hem niet wil kwijtraken, want hij maakt het leven edgy, hij doet kleine dingen die recht naar mijn hart gaan.
En hoe tegelijkertijd ik altijd dat soort pad heb gevolgd, van te gaan voor mijn doelen, voor wat ik wou, zelfs als het botste. Zelfs als ik dingen riskeerde te verliezen (en ze ook verloor).
Deze morgen dus niet in al te vrolijke moed. En dacht aan een goede vriend van mij die exact in dit dilemma zit, voor over drie jaar. Hij is ook een hele goede vriend van mijn lief. En hoe hij ook altijd die buitenlandmicrobe heeft, en ze moet bevechten, en erdoor in zware relatiecrisissen geraakt met zijn eigen lief, die dat niet zo goed ziet zitten. En hoe ik met hem wou praten, hij kent het vanbinnenuit en hij draagt elk van ons twee een warm hart toe.
Ik besloot te wachten met met hem te bellen tot ik eens de kans had door te praten met mijn eigen vriend. Dat was fair.
En kijk, om kwart na 12, de telefoon. “Ik ben in je buurt, tijd voor snelle lunch?” De maat in kwestie. Ik had geen tijd maar maakte het. Kop en hart hadden het nodig. En toen we weggingen zei “I feel your pain, sista.“
Dus voelde ik me al een pak minder alleen.
