Sinds 1 september delen mijn vriendje en ik hetzelfde dak boven ons hoofd en thuiskomen is altijd een feest als hij er is. Ik stommel dan de trap op (we wonen op het derde & vierde verdiep van een oud herenhuis) en als er licht brandt is valt er altijd wel iets te beleven.
Dan val ik met de deur in huis, roep ik zijn naam en hoor ik hem meestal van ergens in huis komen aanstormen, armen hoog in de lucht. En ik altijd blij, zoen hier, kneepje daar, armen om me heen.
Soms wordt er een toerke gedanst in de hall, soms hebben we gewoon kruisende koersen en begroeten we elkaar met jas aan – hij om terug te vertrekken. Soms trippel ik op mijn tenen rond om hem niet wakker te maken als ik laat terugben. We gaan niet vaak op hetzelfde uur slapen in de week, maar hij pakt me altijd vast als hij naar bed komt. En ik geef hem altijd twintig zoenen elke morgen net voor ik de deur uitsluip.
En dan begint de dag, vol met telefoons, briefings, rennen, springen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan en over en weer hossen en duizend vragen van de collega’s en dan ‘s avonds duffel ik mij in om naar huis te fietsen. En dan na de drie verdiepen trappen op heb ik meestal sjaal en handschoenen al in de hand, als ik de deur binnenval, en hem hoor stommelen om me te begroeten. En begint het van vooraf aan.
Héérlijk.
Idem hier. Enkel is het bij ons sinds ongeveer een vier dagen en hebben wij nog niéts in huis staan maar vind ik het toch gezellig.
En mijn lief danst niet.
(dat is wel een béétje jammer)
(ik ben trouwens erg blij dat je terug bent!)