ongeduld

We zitten in het soort stadium waarbij het alle kanten opkan; of we worden vrienden, of we gaan elkaar over een paar weken met waanzinnig veel goesting zoenen. En dat dit soort dingen moeten groeien enzo, en dat het zo “de leren kennen” fase is, en dat je onzeker bent bij elk bericht dat je stuurt. Spanning ja, maar ook stress. Veel stress. Wat goed is: ben straks tot woensdag op zwier naar de hoofdstad van Spanje, hij is er ook op uit tot dinsdag. Daarna kunnen onze paden potentieel terug kruisen in Bruselas. 

Even rust. Dus. 

Maar pff dat niet goed weten, ik ben er ronduit slecht in. Ik wil altijd maar zien waar het heen gaat en wat er gaat gebeuren, en of het iets is of niet. Ik wil ook altijd dat de andere eerst twintig stappen zet voor ik ze zet. En ik raak altijd snel ontmoedigd en teleurgesteld en dan bij het minste minder enthousiaste teken dat ik denk te lezen, begin ik me af te sluiten, of te panikeren, of te minimaliseren. Terwijl er leuke vooruitzichten zijn zoals met zijn twee naar een concert in het buitenland gaan en er dan gaan blijven crashen bij een met hem bevriend koppel. En ongetwijfeld meer koffie en rondhangen als we terug in Bxl zijn. En muziek en zon en parken en zotte toeren etc. 

Ik moet dringend minder over dingen praten, minder over dingen piekeren en meer doén. 

En nu vakantie, tijd dus voor oude steden en vrienden en cava, en om één van mijn favoriete uitspraken zichzelf maar eens in de praktijk te laten brengen: l’absence diminue les médiocres passions et augmente les grandes, comme le vent éteint la bougie mais allume le feu.