ZJG

Tis dat het vliegt, den tijd, en ik ren tegen de klok, verwaarloos vrienden, treinde op één weekend van vier dagen Parijs naar twee uur Brussel naar twee dagen Gent naar raprap koffie in Antwerpen naar blitsetentje met la mama in Brasschaat naar oppikken van auto in Borgerhout en dan terug naar Brussel waar ik dan zen en met volle concentratie aan mijn bureau wil zitten voor te leren. Da gaat zo niet he.

Mijn hart lag nog in stukken op de grond toen daar alweer iemand nieuw naast me opdook – hij zag het zitten en in zijn enthousiasme en ook wel in een soort ultieme kamikaze move dacht ik “waarom niet!”. Op de trein richting onze eerste echte met twee avond regende het maar bij aankomst in Gent stond een regenboog hoog en luid aan de hemel en beter nog, in het station de jongen met een grote paraplu. En dus wandelden en babbelden we en ik die helemaal was gestopt met dromen en verwachten, verwachtte niks. En dan kan het er knal op zijn, met lekker eten aan zijn tafel en nadien een paraplu wandeling naar Dampoort want daar had ik een feestje. En toen ben ik maar ineens twee dagen gebleven – “heerlijke arbeidsfeesten waren me dat kom je niet terug?” smste hij erna. En dat deed ik. Niet dat ik besefte, dat het mooi en ook potentieel was, de eerste weken. Maar het is zo. Hij staat er, en laat me los, is zelfzeker en verslavend. En ik die in het begin in de war was van zoveel lief geweld dat ik niet verwacht had, en zoveel snelheid, moest mijn muur helemaal afbreken voor die lach van hem en die ogen, en hoe hij me over zijn schouder tilt als ik aankom, of hoe we rondhangen en kersen kopen en opeten in Brussel, hij de internationale vrienden de revue laat passeren zonder een spatje geintimideerd te zijn. Hoe belachelijk maar helaas erg waar mijn hart opsprong toen hij tijdens een etentje ter gelegenheid van de verjaardag van gemeenschappelijke vriendin E. van de E-zegen verkondigde met een knipoog naar mij dat hij zijn FB status had veranderd naar ‘in a relationship’. Hoe hij me rondsmijt als was ik zijn pop, maar altijd lief, en me knuffelt, me vasthoudt tot ik in slaap ben en dan zelf gaat slapen, zijn berichten ondertekent met ZJG. Ik heb lang moeten denken waarvoor ze stonden, zo ongewoon ben ik die woorden.

En tis ni de moment. Hij had examens, gaat werken in het buitenland vanaf augustus en ik heb mijn interview, en ik moest werken, en ik moest verhuizen (eigen stek in Brussel met coole roomies hieperdepiep hoeraaa) en intussen voorbereiden, innestelen, alles. Dus kop ontplofte en soms ook in zijn gezicht. En toch bleef hij. Meer nog, hij confronteerde me met mijn drama gehalte.

Het gaat hard, volle petrol, en soms wil ik op de rem staan en roepen “NEEEEEEEEEEEEE ER IS MEER TIJD NODIG” maar langs de andere kant, als dingen goed zijn, dan geldt er maar één regel: sit back and enjoy.