Soms werkt iets niet. Soms loopt ge met ogen open in de val. Zoals ik. De jongen is nog steeds lief en leuk, en maakt vol overtuiging bedpicknicks en is echt zoet. Maar hij heeft een medogenloze playerkant die ik compleet genegeerd heb en die in mijn gezicht is ontploft deze week. En eens ik dat doorheb – meestal iets vroeger dan nu - wis ik zijn gsmnr, berichten en mijn hele belgeschiedenis.
Dat wil niet zeggen dat de lach meteen op mijn gezicht staat en ik alles overboord gooi aan in te kaderen momenten en meer van die fraaie zeer zintuiglijke herinneringen die je hebt als je iemand fijn vindt – die lippen, zijn armen om je heen, zijn stem, het geluid van zijn lach, hoe hij water over zijn gezicht gooit en hoe het is zijn hart te horen kloppen in je oor. En hoe mijn hart bloedt als ik denk dat hij de eerste in jaren is van wie ik denk dat hij me aankan.
Maar dan zijn er de vrienden. Vriend C. kwam speciaal met mij avondwandelen en doet me schaterlachen om de hele situatie en heeft mijn ego uitgeblutst (of is eraan begonnen). En hij merkte op dat die jongen mij misschien wel aankon, maar ook kleinkreeg. Hij drukte me plat en deed me twijfelen aan mezelf en dat kan onmogelijk de bedoeling zijn van iets dat goed is. Liefde moet spieren geven, en niet je afbreken tot er alleen nog maar paniek is.
En hoe ik mijn pollekes kus met die maten van mij. En dat het niet moeilijk moet zijn het leven. Of althans niet zo moeilijk als ik de laatste tijd in al mijn verwarring dacht.
Zo schoon beschreven en precies zoals ik me voelde bij de laatste man die mijn leven zeer plots binnenwandelde. Maar ik krijg hem er niet meer uit, uit die eierkop van mij.
Iets andere situatie maar die laatste alinea, daar kan ik helemaal in komen!
Vollepetrol, email is lime.blogt@gmail.com!
Alvast een dikke merci
Zou zo content zijn, je bent en blijft toch één van mijn grote voorbeelden 
“Dus is het waar dat liefde spieren geeft en op den duur ook vuur.” Lang leve Bart Moeyaert.