wat zou u denken?

Op nachten dat ik onder mijn deken mijn dag voor de geest haal, gebeurt het al eens dat ik – na ettelijke overpeinzingen en het herbeleven van de genante of net heel erg leuke momenten – de slaap niet meer kan vatten.

En dan moet het allemaal even uit mijn kop. Vroeger schreef ik zulke dingen op, in een dagboek of op kladpapier, maar nu niet meer. Nu prefereer ik sms’en te typen met alles wat ik nooit luidop durf zeggen of aan de persoon in kwestie kenbaar maken.

Dit is zo’n kronkel. Van vier berichten lang. Opgeslagen in drafts. Zo laf dan weer wel.

“Dag maat weet ge nog wat ge in Leuven ns gezegd hebt? En dat ik u niet wou geloven maar ge hebt gelijk. Wat is dat toch, dat elke keer als ik u zie de elektriciteit door de lucht vliegt, dat ik flashbacks krijg van hot ‘n steamy nights, dat mijn gevoel het overneemt?Na al die tijd wil ik alleen maar meer van je ipv het beentheredonethatgevoel. We moeten het proberen jongen, of we hebben er heel ons leven spijt van. Of het gaat het mijne overhoop halen altijd als ik u zie. Ik hoop dat we dat kunnen vermijden door elke ochtend samen wakker te worden J . Dikke kus, verwarde Volle Petrol.”

Wat de knipoogjongen had gezegd was, toen ik hem voor de tweede keer afwees, dat ik één van zijn wares was. En dat altijd als we mekaar zouden zien, het om zeep zou zijn. En zo geschiedde. Want ik heb hem begin december voor het eerst sinds toen teruggezien, en het knettert weer vollenbak. Het moet zo duidelijk zijn voor iedereen rond ons.

Toen ik hem voor het eerst ontmoette was ik zestien en had een vriendje – dat ik rigoureus met hem bedroog – ik ben er niet fier op, nog altijd niet, maar het is een chemie die sterker is dan mezelf.

Toen we elkaar daarna terugzagen, was ik negentien en waren we allebei single, maar vond ik mezelf er helemaal niet klaar voor. Het gaat zo dièp met die jongen.

Nu ben ik drieëntwintig en woont hij samen. …

 

Timing,

is alles in het leven.