Vrijdag: op zwier met de maten, plan om even bij te kletsen en dan naar huis te gaan. Helaas werden een uur er vijf, en voor je het weet zit je met pizza en goed gezelschap ergens binnen, doet ge op het gemak voort en feest ge tot ge écht uw ogen nimmer open kunt houden. Volgende dag lang uitslapen en ontbijt voor tv in pyama van topmeid G. bij wie ik mocht blijven slapen.
Zaterdag: om een uur terug in het ouderlijk huis, en dan de stad in want de mama moest kleren hebben voor een ontmoeting met De Minister. En dan om negen uur in den avond aan de dis in een restaurant kreeg ik telefoon, dat hij is gearriveerd, dat hij er is, het eerste kraakritselverse kindje van mijn zus, het eerste kleinkindje van mijn ouders, en dus ook mijn eerste neefje! Helemaal tiptop in orde, dus we scheurden erheen en zo maakte ik op deze zaterdagavond kennis met nen hele leuke jongen, die zonder morren in mijn armen wou blijven liggen. Nadien een fles champagne gekraakt – natuurlijk!
Zondag: uitslapen, om twee uur uit uw bed strompelen en dan weer eens naar de babymans gaan kijken, lange wandeling gemaakt met nicht, lief en kindje Nina in het mooiste park dat er bestaat, erna de neus richting stad en op zwier met topmeid R. – wat eten, wat wijn, wat mooie obers kijken, wat praten.
Maandag: na werkendag op zwier met topmeid G. en leuk witbier gedronken en over het leven gepalaverd; een absoluut dotje is ze, en hopelijk my future roommate!
Dinsdag: op de trein een mooie fotograaf leren kennen. ’s Avonds samen met zus aan haar ziekenhuisbed chillen en af en toe wat zeggen en gewoon samen rondhangen.
Woensdag: met twee topgasten – want, zeg nu zelf, als je een van hen opbelt om te vragen waar je precies moet zijn, en die zegt: “niet bewegen, ik kom u wel efkes halen” en dat dan met veel zwier doet – op cafe en veeeeeeeeeeeeeel te lang gebleven voor het ontieglijk vroege uur waarop ik uit mijn bed geknikkerd wordt. Maar elke seconde de moeite, ze zijn van goud.
Donderdag: paniekerige email van vriendin L. Ze wachtte me op aan de werkvloer en we wandelen van de schaduw van het Europees Parlement naar de sympathie van Grand Sablon. En ze huilde de hele tijd. De reden voor al dat verdriet is complex. Maar hoewel ge uiteindelijk niets voor haar kunt oplossen, kunt ge wel gewoon luisteren, en ze eraan herinneren dat ze top is, want dat durven mensen in tijden van groot verdriet al eens vergeten. Nadat ik ze een grote mok thee had gemaakt, knapte ze op. Terug in de Koekenstad, kaapte E. (wij hebben zelfs een E-zegen, zo belangrijk is ze in mijn leven) me mee naar een vernissage van Rinus Van de Velde in 1st Floor in de Kronenburgstraat op ‘t Zuid. Ga het bekijken, ik vond het super. Had ook de kans om met de man in kwestie kort te praten, en als zijn zeven skieertjes portretjes geen 700 euro hadden gekost, had ik ze gekocht. Ik ken by the way niks van kunst, maar laat mij betoveren door wat mij kan betoveren. En hij kon het toch echt wel met zijn tekeningen.
Vrijdag: afterwork drinken met de klasmaten van vorig jaar en blinken van contentement mekaar allemaal terug te zien. Praten met een vriend van een vriend, waarop topmeiden L. en J. erbij komen om eraan voorgesteld te worden, en de jongen zijn rug nog niet gekeerd heeft of er wordt al gezegd hoe ideaal, lief en slim hij wel is. En waarop ik sta te wachten. Alsof ik dat zelf weet.
Zaterdag: maar dan kan het soms ineens opduiken. Zus ging voor haar liefste accessoire supporteren en nam haar babymans mee. En aangezien ik haar auto had geleend, bracht ik die terug en bleef ik er – lazy saturday indachtig – gewoon bij. Ik had wel zin in sport kijken, en met het kindje en de zus rond te hangen, en een finale van de schoonbroer te zien, en wat rond te hangen in een plek waar ik niet thuis ben. En toen dook de knipoogjongen daar op, die toen ik op de tribune verscheen hypergeconcentreerd aan zijn match bezig was. En hoe. Nadien praatje. En de hele dag erom moeten lachen. Ik vrees dat het weer vertrokken is.
Proficiat met je eerste neefje!
Leuke titel, leuk beschreven! Nu zit ik met dat liedje in mijn hoofd