Uit bed gebeld en het zat er tegen. Zoals het er al tegen zit sinds mensenheugenis van de laatste zes jaar. Zoals we naast den andere heen praten, in onze wiek schieten en tegelijk veroordeeld zijn tot elkaar wegens het houden van dezelfde mensen. Onze liefde voor elkaar is eindeloos en moet op elkaar lijken, maar zit tegelijk zo ver en diep weggestopt dat we ze altijd lopen zoeken op momenten dat we ze tevoorschijn moeten toveren.
Het is het vergissen dat ons bindt. Het is ons voor elk gesprek voornemen om niet op kruisende koers te varen en er toch altijd in verzeilen.
In bed gesms’t en het zat er tegen… Hij mocht het verduren. Rotzak was het kernwoord van mijn o zo kort antwoord… Maar eigenlijk had ik het niet tegen hem… Ik had het tegen de meeste kerels van de afgelopen week… De meesten, buiten eentje. Maar die moet dat dan weer niet weten.
Het is de vriendschap die ons bindt. Het is ons bestaan errond vergeten bij elk gesprek, elke omhelzing die we onszelf gunnen… Hopelijk komen wij nooit op kruissnelheid.
Houden van iemand die tegelijk je beste vriend is, is het moeilijkste ooit… Of lees ik dat verkeerd? Ben vereerd door je ‘bewerking’ van wat ik schreef!
hou je sterk!