Ik moest het gewoon vanavond vertellen. Dat ze niet zonder betekenis waren, die kussen van me. Dat ik zo graag gewoon vriendin was gebleven. En niet op hem verliefd.
En dus wandelden wij door de regen, gingen we naar het springtij tot aan de blauwe steen op de kaaien kijken, waaide ons haar in ons gezicht en de paraplu weg. We zaten neer, dronken chocomelk, hadden het goed. En ik raakte meer en meer verstrikt in het idiote keurslijf van verliefdheid, waarbij je op je woorden begint te letten, en de manier waarop je je lepel in je mond steekt, waarop je ineens denkt aan dingen die niet kloppen en hoe je je argumentatie opbouwt.
En hij kookte en we lachten en ik gaf hem steken. En we hingen samen op de bank.
En toen nam ik afscheid en ging ik weg.
En om de hoek keerde ik terug. Ik schudde elk beetje moed uit mijn broekzakken, schraapte letterlijk alles bijeen. Het was nauwelijks genoeg.
Maar ik liep terug en ik belde en ik zei ”ik ben iets vergeten… zeggen.”
Toen kon ik niet meer terug. En toen hebben wij van gast tot griet, van maat tot maat, van vriend tot vriendin, van mens tot mens gepraat. En ook wel gehuild, en gelachen, en van verbazing niet uit de lucht maar vanuit een ander melkwegstelsel gevallen, en gegrapt, en verontschuldigd.
En hoe ik in de prak ben en het nodig was, met mijn kop tegen zijn heel erg duidelijke muur te lopen. Hoe hij niet zal veranderen en ik dat weet maar niet in mijn hoofd krijg.
Hoe er weliswaar nog altijd geen kompas is, maar tenminste een richting.
En hoe ik voor de duizendste keer dezelfde fout maak die alleen veel tijdverlies tot gevolg heeft.
ge hebt het toch maar mooi durven zeggen, daar is moed voor nodig, en daar heb ik bewondering voor…veel sterkte!
Ik ken exact datzelfde gevoel. En ik haat het.
[...] in de prak [...]
[...] in de prak [...]