Vollenbak eventjes. Al zeven dagen. Dingen lopen niet, ze gaan niet, er zit een bizar gevoel in mijn buik en ik krijg het er niet uit. Ik explodeer om niks, ik raak in paniek om niks, ik heb het gevoel dat dingen veel te veel zijn. Dat ik geen overzicht heb. Ik lig in bad – en een bad is normaliter wat ervoor zorgt dat de wind in mijn kop gaat liggen en ik door diep adem te halen dingen kan behappen. Zoals een viske in een kommetje snak ik naar adem en dan komt het goed. Maar het helpt niet deze keer. Het blijft wat hangen, zoals mist over een veld.
Wat remt me af vraagt u zich af. Gezever met de jongen waaraan al te veel woorden zijn vuilgemaakt. Het algemeen vertrouwen in het leven dat even onder het vriespunt zit hoewel ik erg van leven hou. Echt dan. De vragen in je hoofd over hoe je het wilt, dat leven en dat plannen maken een van de slechtste plannen ter wereld is. Dat ik mijn ouders beu ben en ik weet dat dat niet mag. Dat ik dingen anders wil doen en er niks aan doe in the end. Dat ik dingen anders wil zien en het niet kan.
Het ergste is, besef ik nu, dat ik niet eens weet wààr het probleem zich bevindt. En da’s nochtans de eerste stap naar een oplossing.
Hopelijk vind je snel wat het probleem eigenlijk is… Weet helemaal hoe je je voelt, en ik kan beamen dat je er gewoonweg ‘onozel’ van wordt.
winter blues… komt wel goed. Gewoon op stap gaan, lekker wat impulsieve dingen doen en dan val je weer op je pootjes…