nest

Samen met vriendin E. een avondje op haar zeteltje aan de hoek van de mooiste straat van Antwerpen gezeten, met een pot thee en honing. En bijbabbelen. Over ouders eigenlijk vooral. Dat het ook maar mensen zijn, en je misschien niet mag verwachten dat je “klikt” met allebei. Want in het dagelijks leven klik je ook niet met iedereen. De harde maar juiste conclusie dat – als haar mama en zij elkaar in een uniefaula zouden tegenkomen – ze geen vriendinnen zouden zijn. Maar dat de mama geen leeftijdsgenote is, maar haar moeder, and therefore een belangrijk persoon in haar leven. Hoe je als kind torenhoge verwachtingen hebt van je ouders, en of dat mag, en zo ja, waar begint dan het begrip voor je ouder(s), namelijk dat het ook maar mensen zijn met hun fouten en zij zichzelf niet gemaakt hebben.

Kwesties die niet simpel zijn. Het drukt op haar, het feit dat ze met haar moeder contact wil dat er nu niet is, dat ze – ondanks het feit dat ze fijn met vriendje samenwoont – ook haar plek in huis nog wil voelen en houden. Kan je dat tout court vragen of verwachten? En wat is dat, zijn ouders niet geacht hun kinderen dolgraag te zien, en kinderen hun ouders? Maar wat als je niet dezelfde interesses deelt, en andere paden wandelt, met andere woorden praat en andere dingen prioriteit stelt? Wat als iemand een keuze maakt zoals mijn vader, die inhoudt dat ik de man van vroeger niet meer herken? Wat doe ik dan? Hij blijft wel vader. En toch is hij iemand anders.

Het probleem is dat ouders geen vrienden zijn. Bij vrienden die een ander pad op gaan, laat je de touwen vieren, en je laat ze gaan. Je ziet wel of je weer samenkomt. Je ouders zijn zo deel van je dat ze voor een groot stuk invloed blijven hebben, al zijn ze afwezig of dood, of net veel te dichtbij. Ze zitten als een rugzak op je rug, die alles bevat wat je nodig hebt op the journey of life, maar op hetzelfde moment soms ook zwaar kan wegen.

Misschien is het deel van uitvliegen en grootworden, afstand van je ouders en zelfs een crisismoment. Ik weet het niet.