Er zit een patroon in. Voor de jobs die ik echt echt écht héél erg graag wil, eindig ik 2e in de selectie. Dat is zonet voor de tweede keer gebeurd. En dan bellen ze om te zeggen dat het zo moeilijk kiezen was. Dat ik zo’n leuk cv/voorkomen/gesprek met ze heb gehad. Maar dat ik geen ervaring heb. Da’s dan een vicieuze cirkel. De echte catch 22. En na elke hoop op zo’n topjob, waar ik van droom, waar ik kan voor gaan, waarvoor ik alles zou kunnen opgeven en passioneel mij in kan smijten – na zo’n high komt onvermijdelijk de klap. Knal op je kop. Full frontal in uw gezicht.
En dan vrienden, helpen quotes. Ik was op een trouw dit weekend waarin het beeld van vliegers werd gebruikt. Het kind als vlieger. Dat het skelet stevig genoeg moet zijn om hoog de lucht in te gaan, dat je er jaren over doet ze deftig in de lucht te krijgen. Dat ze tegen het dak smakken en zich de grond in boren. En op het moment dat ze eenmaal gelanceerd zijn, meer en meer touw vragen, tot ze zich losrukken. Mooi, als afscheid naar je ouders.
Ik vond dit citaat, ook vliegers, maar meer van toepassing op mijn situatie nu. Godverdekke. Echt rot! Maar het is goed voor ogen te houden dat:
Kites rise against, not with the wind. No man has ever worked his passage anywhere in a dead calm. – John Neal.
Ik ken het gevoel… het klinkt misschien hol op dit moment maar geloof me, de juiste job komt nog voorbij en dan ga je die krijgen!