oh herkenning

Ik denk graag over mezelf als een sterke onafhankelijke meid die door haar leven huppelt. En ik kan me vinden in de  reclame van Mercator, want die slogan (’Ladies, you better rely on yourself for the future’) is ook mijn levensfilosofie. Dat de huis-tuin-en-keuken psycholoog daaruit vanalles afleidt, so be it. Met mijn vrienden - 99,9% helften van prachtige en iets minder prachtige, ronduit zalige en iets minder zalige koppels, maar stuk voor stuk erg gelukkig – vergelijken onze levens en relaties al wel eens met een gerecht. Dat ze altijd met mij lachen en informeren of ik nog tapas heb gegeten, zegt misschien genoeg. En ik denk graag over mezelf dat ik leef in het moment, dat ik superveel plezier heb, dat ik gewoon lééf en iedereen is mooi. En daarnaast brandt mijn ambitie. Veel ambitie. Ik droom van de wereld zien, topjobs, een Groots en Meeslepend Leven. Het mag dan wel nu nog niet Groots zijn, Meeslepend is het in elk geval. Ik geniet van elke onafhankelijke seconde, van alle wilde plannen die ik in mijn eierhoofd steek, van alle onverwachte babbels, meisjes en jongens en mannen en vrouwen die ik ontmoet. Van het vertrouwen dat ik in het algemeen in het leven heb, van lang in bad zitten en lezen, van op zondag wandelingen te maken met mensen die mijn hart verwarmen. Van kateren met de maten op een terras in de zon met XL zonnebril op de neus, van niet weten waar ik heen ga, van goeie citaten (zoals “Remember you have wings and roots“). Van de panoramische blik op het leven, zonder zekerheid, waarin alles nog mogelijk is. Waarin alles nog kan. Als ik daarover denk, is het laatste waar ik aan denk een mooi appartement om met mijn liefste te gaan wonen, hoewel ik zie hoe gelukkig het mensen maakt.

En toch is er één voor wie ik het zou kunnen laten staan. Het is exact zoals Kaat schrijft:

Officieel wonen Mr. X en ik nog niet samen. Maar de realiteit is wel dat hij gemiddeld zes dagen van de week bij mij is.
Vanaf de eerste dag dat hij er was, gebeurde er iets geks. Ik, de non-huisvrouw pur sang, wilde voor hem zorgen. Voor hem koken, voor hem wassen, thee voor hem zetten, zijn biertje pakken, het huis gezellig voor hem maken en schoonhouden.
Ik werd er zo waar fanatiek in. Twee keer per week stofzuigen en afstoffen, meteen na het eten afwassen, het dekbed wekelijks verschonen en ga zo maar door.
Hij hoefde niets te doen. “Nee blijf jij maar zitten liefste. Ik vind het leuk om voor jou te koken”, riep ik.
En ik meen het ook nog.
Als je me zou filmen en de opnames aan mijn vrienden zou laten zien, zouden ze denken dat ze een comedy zouden kijken waarin ik de hoofdrol speel. De non-huisvrouw die de rol van huisvrouw op zich neemt.
Mr. X begon zich daar toch een beetje nutteloos te voelen. En een beetje schuldig zelfs.
“Zo blijf ik altijd gast, terwijl ik me thuis wil gaan voelen”, riep hij terug.
Dat wilde ik ook weer niet. Mijn huis is zijn huis en daarom werd er in huize Kaat opeens over taakverdeling gesproken.
Helemaal uit zijn we er nog niet. Ik stofzuig, stof af, poets, was en kook nog steeds en hij doet de mannendingen zoals het vuilnis buitenzetten, de douche kitten, de UPC mediabox aansluiten en het balkon opruimen. Hierin kan ik me best vinden.
Bovendien neemt hij bloemen voor me mee. En zo lang hij dat blijft doen, wil ik met alle liefde elke dag voor hem koken. En huisvrouw spelen. Vooral omdat ik weet dat ik tussen het huisvrouw spelen door, ook nog naar mijn werk kan.

via: het Niet Lief Collectief 

Waarom, waarom, waarom zijn wij vrouwen zo’n suckers voor mannelijke aandacht? Je maakt plannen, je leidt je eigen leven en toch hebben ze je zo. Ik ga er echt nog eens krankzinnig van worden.