Ik was gaan eten in mijn favoriete café aan de mooiste straat van de koekenstad met een lieftallig meisje uit mijn verleden. Wij hadden het goed en gezellig.
Ze stapte op de trein naar Gent en ik wuifde haar uit.
Ik ontdekte waar de trams met “Eksterlaar” heen gingen en besefte op de Groenplaats dat ik aan de Bolivarplaats wou raken. Maar daar nam niemand de telefoon op.
Dus stond ik in het midden van het plein in de schaduw van de OLV kathedraal met mijn telefoon. Wensend dat hij zou opnemen. Dat hij moe maar niet té zou zijn. Dat hij zin had in wijn met mij.
Maar het bleef zo akelig rinkelen. En het sprong op voice mail. Met zijn klote antwerpse accent.
En ik zag hem in gedachten met zijn handen door iemand anders’ haar gaan. Of kijken en de telefoon negeren. En ik kon het niet helpen,ik heb tussen half acht en kwart na negen vier keer gebeld.
Niet goed bezig. Niet goed bezig.
vreselijk als je belt en er komt geen antwoord, gewoon vreselijk
Ik kan me zo inleven in je situatie. Je MOET het gewoon weten wat hij aan het doen is, en toch voel je zwak omdat je wéér aan het bellen bent…