Er is iemand waar het niet zo goed mee gaat. Moest je ze zien, je zou denken: wat een topmeid. Wat een lach. Wat een sterke. Wat een zelfstandige. Wat een veerkracht. Wat een levenslust. Wat een babbel.
Maar ik kijk erdoor. Ik weet niet hoe en waarom, maar het is gewoon niet echt. Ze werpt een wal op die de sfeer waarin ze op dat moment vertoeft, reflecteert. Ze kruipt in een veilig hoekje van haar zetel zo gauw de deur achter haar dichtvalt en ze de rest van de wereld buiten kan sluiten. Ze vergeet dan haar haar te kammen. Ze vergeet kapotte lampen te vervangen – voor wie zou ze dat doen nu hij weg is gegaan? Ze maakt dingen kapot als ze boos is. Ze maakt ze daarna niet. Een spoor van krakkemikkige zaken door haar leven.
Ze babbelt erop los bij wijze van firewall. Niemand komt erdoor. En als ze het doorprikken, liegt ze staalhard. Of ze incasseert, zwijgt en babbelt even later vrolijk verder.
Iedereen denkt na zoveel tijd: dingen gaan goed. Kijk haar haren in de wind. Kijk haar lachende mond. Maar de tijd heeft nog niks geheeld. Het zit volgens mij als water achter een stuwdam. Het bouwt op tijdens dit regenseizoen. En ik ben gewoon zo bang dat ze in een klap breekt, zonder dat ik iets kan doen.
Soms móet er bij iemand eerst een dam breken voor er iets duidelijk wordt, er iets toegegeven kan worden …
Je kan niet méér doen dan stil weten en naast die iemand staan, als een zekere en standvastige paal boven water waaraan ze zich kan optrekken als het eens zover is
Groetjes van een praatpaal
laat het water achter het dam lopen, als ze het vertellen wil luister dan, en bouw samen met haar daarna het dam weer op
Die iemand moet het zwaar hebben dat ze zichzelf zo kan wegcijferen, wees er voor haar en vang haar stromend water op, als jij als enige weet dat de dam op barsten staat
Gewoon er voor haar zijn als het breekt
Het is soms eenvoudiger op korte termijn om zo verder te leven. Het is ook een schrik om nog mensen/vrienden te verliezen…