kzen smoor op A

Dat alles relatief is. Ik voelde mij helemaal stikken vorige week. Ik zat mij op te sluiten om af te krijgen wat af moest, en daarna heb ik – na een pint met een paar vrienden ouders van zondagskind en vriend J. – finaal Brugge achter mij gelaten en de trein richting Antwerpen genomen. Andere horizonten, oude maar nieuwe gezichten, gewoon in het leven stappen dat ge als een slangenvel hebt achtergelaten, omdat ge vernieuwde, omdat ge nood hebt uit te breken. Maar ook om terug te keren. En dat vel paste nog steeds heel precies.

In de leidersbar terugkeren en daar alle mensen terugzien waar ge mee groot zijt geworden. Die ge hun weg ziet vinden, den ene vlotter dan den andere. En hoe we verschillen en ineenpassen. Hoe heerlijk het is om te zien da den dokter-in-spé naast de schrijnwerker naast de burgie-archi naast de manus-van-alles naast de zwerver naast de bisser naast de ambitieuze naast de zus naast het hele tengere meisje dat dierenarts gaat zijn volgend jaar naast de danseres die haar droom opgaf naast de jongen die beslist niet te doctoreren te zien staan en lol hebben en dat zo’n mozaïkske verschillen toch zo schoon is en allesbehalve pijn doet aan de ogen. En toen laadden we de auto vol met feestneuzen en reden we in het midden van de nacht naar de stad en belandden daar op het grappigste feestje in een kelderke en deed ik babbels met mensen die horizonten exploreerden met alleen hun rugzak op hun rug en hun blik open op de wereld. En met mensen die op zuidelijke hemisferen werken en weer gaan vertrekken. Ik stal iemands pet en hij pakte mij vast telkens mijn broer niet keek want ze deden een katenmuisspel van “hey da’s wel mijn zuster hé!” vs. “kijk eens wat ik durf” en toen danste ik rock’nd roll en sliden we over de gladde dansvloer en stond soms iemand te dichtbij en ik vond dat wel leuk en werd er tegen mekaar op geplaybackt en speelden we onszelf uit tegen de andere scoutsgroep. Toen we vertrokken zei ik dag tegen iemand en we zoenden elkaar niet op de wang. En de pet eindigde op het hoofd van één van mijn enigzins temultane jongens in de auto, en dus moest ik met de peteigenaar afspreken om die terug te geven. Dat deden we (een one-to-one!) en ik annuleerde dat amper twee uur later omdat twee mensen mij en mijn broer iets Heel Leuks En Speciaals te zeggen hadden. En toen zag ik hem zondag op een festivalletje en hadden wij plezier. En toen namen wij écht afscheid daar hij op een ander werelddeel werkt en weer gaat vertrekken. En dat maakt het raar want zijn lippen smaakten naar meer.

Het goeie leven geproefd. In hem, maar ook voor mezelf. Want ik ben als een bootje in de wind voor het moment, alles waarvoor ik altijd wou gaan lijkt opeens zo’n garantie voor een leven van te hard werken, van teveel namedroppen, van teveel theorie en te weinig praktijk, van weinig tastbaarheid, van veel geblaat maar weinig wol. Ik begin te twijfelen aan mijn internationale dromen, en of ik niet héél gelukkig zou kunnen zijn in A? En of ik niet dol ben op de stad, het accent, mijn vrienden, de kleine en grote fijne plekken, de dingen die er zijn en die het mist. Of het leven dichtbij familie en vrienden niet warmer is dan altijd van decor te wisselen? Of de rusteloosheid in mijn hoofd beter een vaste thuisbasis heeft in A? En over een andere boeg, wat ik wil doen met mijn leven? Wat voor mens ik wil worden? Wat zoek ik en wat wil ik vinden? Wat is het hoogste goed? Mijn vrijheid? Uw hoofd vol indrukken stoppen? Hand in iets krijgen en het ten goede proberen beïnvloeden? Pinten pakken met mijn maten en de plezante uithangen? Den auto nemen en drie dagen naar Berlijn gaan? Reizen? Surfen? Iemand aan de haak slaan?

Veel vragen, kleine eierkop. Ik weet één ding. Ik ben content met hoe het gaat. En wa komt, da komt.