Bij voorbaat sorry, het is weer een hou-me-tegen-of-ik-geef-u-een-strakke-rechtse-op-uw-gezicht. Niet u. De gast over wie het hier gaat.
En ik moet u bij wijze van uitleg vertellen: mijn kop staat altijd op twintigduizend dingen tegelijk, zowel in mijn eerder intellectuele leven, als in het sociale, als op liefdesvlak. Daarom ook dat u wellicht allang de rode draad kwijtbent in mijn man-gerelateerde postjes, ik dwing u niet om te volgen.
Nu gaat het over den deze. De man in kwestie belt mij op in het midden van de nacht om sorry te zeggen over een of andere achterlijke move waarbij hij vervaarlijk dicht in de buurt van het deuken van mijn ego kwam. Nu, excuses aanvaard, iedereen maakt fouten en soms is hij uitermate klunzig in bepaalde fijngevoeligheden.
Maar toch, hij had charme, en leuke manier van zijn, en we lachten altijd hard en verdorie ik heb bijna nog nooit met iemand zo geklikt als met hem, en wellicht ligt daar het probleem; hij weet hoe ik eruitzie als ik huil en ook wel als ik lach, en hij weet hoe ik zoen en hoe ik aai, en hij weet hoe ik kan rondtollen als een kompas op metaal, en hoe ik dan iets radicaal over mij krijg om alle bruggen die ik heb gebouwd te verbranden.
En dat, mijn beste, heb ik zonet weer eens bewezen. Ik dacht, nu ik hem toch aan de lijn heb. Ik dacht, ge moet uzelf soms eens out there gooien. Ik dacht, ge kunt niet altijd oppervlakkig en onnozel doen. Ik dacht, het is misschien eens tijd om duidelijkheid te scheppen. Ik dacht, mijn ego is cool. Ik dacht, ik moet weten of dit iets is waar ik aandacht in moet stoppen of niet. Ik dacht, ik vraag het op de man af.
En mannen die kunnen dat volgens mij niet aan, de op de man af tactiek. Ik zeg ook niet dat dat een goeie is. Maar wel als ge van september 2005 mekaar voor de zot aant houden zijt. Dan moet ge ergens zeggen, vrienden we bereiken een grens, tis tijd voor een kleine state-of-the-non-existing-union. Ik zei dus niet Oh Ridder Trouw Met Mij, Uw Schone Blonde Prinsessenboon, Ik Zal U Fier ende Gelukkig Maken en Thuisblijven voor Onze Bloedjes van Kinderen die Wij Dra Zullen Verwekken.
Neen. Ik zei koelbloedig: nu wij zo met een kanaal tussen ons zitten, denktegij dan nooit aan ervoor of erna? Waarop de man in paniek schiet en om een lang verhaal kort te maken, alles wat er ooit was rationaliseert. Ik wou dus niét – beste man die dit leest – de stiekeme vrouwentruuk toepassen van gast psychologisch reserveren en dan toeslaan in het najaar. Néén! Ik wou horen wat em dacht, omdat dat nu eens een invloed had kunnen zijn op wat ik zou doen; staande at a fork in the road, met 1. man op lijstje houden of 2. man eraf gooien.
Het is dus het tweede. Hij is nu echt finaal geschrapt. Ik heb ne gast met guts nodig, die kan praten over dingen die er al dan niet zijn, en niet highschoolgewijs dingen loopt te ontkennen omdat hij er zelf bang van is. Goei eerlijke babbels, anders komde nergen, niwaar.
Gij hebt dat schoon geschreven
de ambetantigheid spat er een beetje vanaf
amai, zo herkenbaar! ik heb net hetzelfde meegemaakt… het vreselijke is dat ge uzelf dan blijft afvragen of hij nu echt nee bedoelt, of misschien gewoon stiekem niet dapper genoeg is om ja te zeggen…
Goed gedaan meisje, je kan mekaar (en jezelf) niet blijven voor de zot houden.
Ander en beter en zo!
Ge hebt GROOT gelijk!!!!! Hij moet kunnen praten, en van zodra ik merk dat dat niet lukt ga ik heel hard weglopen!
En voor de qparty: je hebt gelijk, ik zou eens heel wild moeten zijn en het hier eens gewoon vragen aan iemand. Alleen zijn diegene aan wie’k het zou willen vragen (lees: niet-veertigers) momenteel niet aanwezig op’t clb (en nu zeg jij: bel die dan gewoon op)
[...] 2007, 11:06 am Ingedeeld onder: ‘t is zo, het goei leven, het gras is groener, l’amour toujours Wij zaten vrijdag met twee aan een tafel in een café en het was het midden van de nacht. De avond was [...]