schaduwgevechten

Een gestolen zoen later is er ineens afstand en de ene zegt: het zit allemaal in uw kop. De ander zegt: hij denkt voorzekers dat ge achter hem aanloopt. Dat de waarheid in het midden ligt dacht ik zelf.

Vrijdag allemaal eufoor. We dienden in en tekenden af, belden vrienden op die om kwart voor twaalf nog niet waren verschenen teneinde ze hun deadline niet te laten missen, de gasten met stoppelbaarden van drie dagen (oh!zo!sexy!), de meisjes met koffie, en haar in een vlugge staart en de opluchting die van de gezichten stroomde, de blijheid, het terugvallen in de sfeer van Warschau. En hoe dat na een maand heel erg hard werken en stoempen en pushen om uzelf zo ver te krijgen gewoon zot goed doet, te merken dat er niks veranderd is. Dat ge er graag zijt, waar ge zijt. Met de mensen die er zijn. En mijn favoriete jongen was er ook en even blij.

Na lunch zijn we gaan drinken, met een man of tien op café en onnozel doen omdat ze daar een shotje hadden dat blowjob heette. En hij was er ook. En op onze trip van maart zijn er blikken en zoenen gestolen. Nooit over gesproken.

Eens terug, dacht ik dat ik wel wist wat het was – we waren samen op roadtrip geweest, we hingen wel eens rond, er werd gezoend – maar toch had hij mij niet graag. In de coulissen van mijn dagelijks leven rolde ik vechtend over de grond met hem, ik heb hem graag en hij is nooit daar, hij houdt massaal afstand – hij mag me niet, hij denkt dat ik een jonge rusteloze doorzichtige oppervlakkige hond ben, als hij rondhing praat hij altijd met andere mensen en even vaak met mensen waarvan ik denk van gast en zo verglijdt ge in vechten met uw eigen schimgedachten die allesbehalve juist of reeël zijn.

Denkt ge.

En ik weet het nog altijd niet zeker. Ben ik juist? Of is het het omgekeerde, dat hij mij net te graag heeft? En dan loop ik te lopen met muziek luid in mijn oren, en kan ik wel meegillen met Born to run van de Springsteen (let me in/ I wanna be your friend/I want to guard your dreams and visions/…/ together we could break this trap/we’ll run till we drop, baby we’ll never go back/will you walk with me out on the wire/…/but I gotta find out how it feels/I want to know if love is wild)

Ik wil em dooreenschudden. Buur MM die hem ook kent zei maar wat denkt ge, die kruipt altijd in zijn schulp als het over persoonlijke dingen gaat. en ge zijt al zoveel dichter bij hem gekomen dan eender wie buiten zijn lief.

Het erge is, hij ook bij mij. Hij is de enigste die mij keer op keer teleurstelt en tegelijk blijft uitdagen. Het is de gast die ik – het independent mind tot de tweede – met mijn ogen toe zou volgen.

En het is gewoon de eerste keer dat ik dat voel. Het is tijd voor drama, denk ik.