Gisteren stond ik ergens te velde in een zeer leuk net deftig jurkje, met klein tasje, opgestoken haren en gemaquilleerd door een pro op een rode loper te feesten met mijn allerbeste vrienden en vriendinnen. Het was allemaal maneschijn en jongens strak in het pak en meisjes gaande van prachtige jurkjes waarme ze sierlijk rondfladderden tot uberlelijke gedrochten van kleren die prompte pijn aan de ogen veroorzaakte. Een galabal, was waar ik mij bevond en mij uitmuntend amuseerde met uiteenlopende non-events als:
+ met twee topmeiden rondstruinen met de champagne in de hand
+ een uur aan de toog hangen, zeveren, bijpraten, flodderen met mijn allerallerallerbeste vriend die net een contract voor een topjob heeft getekend. Wij dronken aldus het bier waaraan hij binnenkort gaat meewerken en klonken, toasten en riepen “Schol! Op het goei leven!!” en “Joehoe genieten!” en “Gij zorgt voor de drugs en ik voor de drank int vervolg!” en meer van dat gebral; hij sloeg mij op de schouder en ik dronk te snel maar het gaf niet, het gaf niet want wij zijn groot geworden samen en uit dezelfde schooluniformkes gegroeid, en hebben met onze fietsen tegen de grond gesmakt toen we mekaars stuur vasthielden op onze weg, hebben mekaar in bed gelegd als den andere het niet meer kon, stonden onverwachts aan de deur als het efkes niet ging, dronken en drinken liters thee bij hem in de tuin bij nachte, raapten mekaars hart bij mekander en veranderden het telefoonnummer van de vroegere liefde maar dan pas nieuwe ex door dat van elkaar zodat ge al drunk diallend in goede handen terecht kwam. Het is zwalpen dat ik met hem heb gedaan, door de straten van Leuven, door het Peerdsbos op koude nieuwjaarsnachten, op feesten en over hobbels en op kruispunten in het leven. Maar het is ook altijd rennen en supporteren geweest, vooruitgaan met de blik op de horizon, niet aflatend optimisme en bijtende perfectiedrang (hij) en teveel hooi op de vork nemen (ik).
+ dansen dansen dansen met iemand die het kan, rock and rollend alle hoeken van de zaal gezien - super!
+ goeie klapkes doen met interessante meisjes die iets te vertellen hebben
+ weet krijgen van een TopSecret geheim
+ oude bekenden weerzien - een daarvan is echt oud en welbekend. Hij werd gnuivend Mr. Hot genoemd door topmeid S. die erbij op kot zat en mijzelve aangezien hij gezegend was met een strakke derrière en een leuke lach. Wat wil je, twee groene eerstekanners die worden geconfronteerd met een zelfzekere laatstejaarsstudent in de heetste der zomers (2003) waar iedereen zijn herexamens zat te leren in bikini/zwemshort of ’s nachts om toch enige koelte te kunnen genieten. Elke dag een uur op straat badmintonnen hoorde daar ook bij, en dat voor de deur van hun kot, dus hing iedereen op dat uur wat aan de vensterbank en werd er van binnen wat lekkers doorgegeven. Mr. Hot stond gisteren ook op de rode loper zonder deerne aan zijn zijde en wij hebben gelonkt zoals dat hoort. Zonder lef, grote woorden, of zelfs maar iets, gewoon ogen in elkaar haken en bijzonder bewust van elkaars aanwezigheid. Ik dacht, ik wacht even wat hij doet. Tegelijk was het dik feest met onze vriendenbende, er werd aan de arm genomen, rondgedanst, idioot gedaan en pinten getrakteerd en vantijds werd mijn mening gevraagd over deze of gene manspersoon aan de andere kant van de zaal waardoor ik mijn plekje dicht bij Mr. Hot even verliet. Tegen dat ik ermee wilde gaan praten, had hij echter zijn vaste plekje op tien meter van mij op de rode loper verlaten. Langs de andere kant beschik ik over genoeg realiteitszin om te beseffen dat zo’n man niet alleen kan zijn. En ik eigenlijk ook niet zonder teveel moeite te doen aan zijn nummer/email geraak. Ik kan er wel aangeraken als ik wil. Wat denkt u?
+ Crush T. teruggezien, inmiddels aan het gaan voor piloot. Man toch. Ik vond hem zo al erg aantrekkelijk, en die pilotenstudies - hoe ge het ook draait of keert - geven hem net dat tikkeltje extra. Vrouwen zijn toch relatief makkelijk te vangen, denk ik dan.
- Verder in de conversaties met verscheidene mensen werd er door hen geïnformeerd naar de Man in mijn leven. Ze informeerden allemaal achter wat ze het laatst gehoord hadden, en soms kon ik zelf niet meer volgen. Of was ik alweer vergeten over wie ik het tegen hen had gehad. Dat is een teken aan de wand, denk ik zo. Dat was ook geen fijn gevoel, niet écht antwoorden op hun vragen en intussen je hersens pijnigen.
- Een ander minder gevoel had ik voor het feest in de badkamer, toen ik mijn erg leuke jurkje dichtritste. Ja, ik kon het mits enig kunst en vliegwerk zelf tot boven toedoen. Maar dan waren er van die fijne haakjes die dienen voor een stofje dat de ritssluiting aan het oog onttrekt. Ten eerste kon ik daar niet aan. Ten tweede was het te fijn werk om in spiegelbeeld met je armen in een rare kronkel zelf te kunnen. Ten derde was de roommate naar huis naar Zweden voor Pasen. Dat vrienden, is het moment waarop zelf de meest blije single zichzelf vervloekt voor haar liederlijke levensstijl.
Met andere woorden: veel in mijn leven lijdt nogal aan de expectations-capabilities gap: altijd zin in wat anders en wat nieuws, maar ultiem gebrek aan tijd, geld, en soms lef om het uit te voeren. Een vriend van mij zegt dan dat ik het niet hard genoeg wil, en de Beste Maat van hierboven zegt altijd met zijn hand op mijn hoofd van “kiest nu eens één dingske dat ge wilt doen, meiske en doet da dan goéd.” En meer en meer heb ik het gevoel da het inderdaad uit is met spelen, en hoog tijd om écht waar voor iets te gaan. En dat goed te doen. En misschien deze keer geen diploma, maar some food for the mind.
