dubbelleven

De val waar ik altijd intrap is dat ik alles altijd zo goéd wil doen. Ik wil dat voor mezelf – een boel jongleerwerk vergt het en veroorzaakt vaak een boel stress, maar ik doe veel en poog het vaak enorm goed te doen, dat heb ik me tijdens mijn afgelopen vier relatieve single jaren goed aangeleerd – en voor iedereen rond mij. En zoals in ieders leven zijn er ook in mijn leven mensen die ik dolgraag zie en graag heb, maar als een bodemloos vaatje zijn waar héél veel energie naar toegaat.

Toen was hij er ineens, een jongen die tegen mij mag grappen over later en kindjes, naar wie ik kan kijken en dan besef dat er niemand op deze wereld is waarvan men makkelijker kan houden. Maar ook daar wil ik het zo goed doen, dat ik uiteindelijk soms de pedalen verlies. Niet dat ik niets doe voor mezelf of ineens mijn vrienden niet meer bel, totaal niet. Maar gewoon. Overaanpassen. Alles wat er eventueel misloopt bij hem, willen oplossen. Hem beschermen. Ervoor zorgen. Niet goed.

Want hij is tenslotte ook groot geworden zonder mij, geraakt waar hij staat zonder mij, kan het allemaal zelf. En dat het helpt dat ik in zijn leven ben ja. Dat ik hem rusten crazyness en lol en leuke babbels en tripjes en plezier breng, ja. Maar hij moet zijn leven wel leiden, niet ik. En niet dat ik zijn leven loop te regelen, verre van. Kan het moeilijk uitleggen. Laat ons zeggen: ik ben met hem mee bezig, ben superongerust over de stomste dingen (zijn hooikoorts bijvoorbeeld, de astma die erdoor wordt uitgelokt) en word bijgevolg iemand die voortdurend ongerust is over hem, als ik er niet bijben.

Onnodig te zeggen dat dit veel stress veroorzaakt!

Dus gisteren, naar huis, boek genomen, bankje aan het water gevonden, nagedacht. Over hem en mij en dat we rocken. Over hem en mij en dat ik we ons los van elkaar kunnen voorstellen en daarom samen zijn. En dat dat zo heerlijk is. Niks is moeilijk of gecompliceerd, ieder doet zijn ding, en als we kunnen doen we dingen samen.

Over hem; dat hij interessant is net omdat hij veel dingen onderneemt, en over mezelf, dat ik hem altijd iets nieuws te vertellen heb. Dat het inzitten over zeer kleine en onbelangrijke zaken die met hem te maken hebben (zijn hooikoorts ofzo, again) mij enkel veel stress bezorgen en hem niet vooruit helpen. En ik mijn tijd dus best in iets anders steek. In mezelf bijvoorbeeld.

Make no mistake, het gaat heel erg vlot tussen ons. Ik word gewoon wel met mezelf geconfronteerd en met hoe ik met dingen omga. En dat is – zeker met hem aan mijn hand – een goede zaak. Er is weinig om schrik voor te hebben, en veel om te leren!

hij

… is enorm zalig

… groot

… blauwe ogen maar kleurenblind

… slim en snel van begrip

… gevoelig en complex

… extreem gék en dol op onverwachte dingen (zoals mij!)

… rechtuit

… eerlijk

… doet wat hij zegt dat hij gaat doen

… héérlijk

… zoent super

… zegt de liefste dingen

… zegt als het hem niet aanstaat

… vraagt me de hele tijd uit

… past precies met zijn hoofd op mijn schouder en zijn arm om me heen

… neemt me mee voor nachtelijke ritjes op de moto

… kwetsbaar en stoer 

… grappig

… gedecideerd en rechtdoorzee

… intelligent

… heeft al zoveel gedaan, ik kan uren naar hem luisteren

… prikt met twee woorden door mijn muur heen

… houdt me ’s ochtends bij hem in bed

… waardoor ik te laat op mijn werk kom

… en stuurt dan een bericht “sorry dat ik je niet eerder buitensmeet…” 

… in 1 woord

… delicious

kvraagetaan

Als kleine vroeg je het aan en het was aan. Of ge maakte het af en het was basta. Dan komt de periode dat het niet echt aan is als je niet hebt gezoend, en die gaat ergens over in de volwassen (?) wereld, waar mensen eigenlijk vanalles en nog wat mogen doen zonder het aan te maken, en de kleinste dingen en het minst gebeurde vaak nog het meest betekent. 

Maar dus, zoals ik enkele weken geleden schreef, konden we vrienden worden of met waanzinnig veel goesting gaan zoenen. Het is dat laatste geworden en ik ben er ontzettend blij mee. Hij zoent heerlijk. Het matcht. Maar nu natuurlijk weer even afwachten en zien wat het wordt. In elk geval gaan we binnenkort samen naar een concert in het buitenland, dus dat wordt leuk! 

Intussen blijf ik hier maar leven op een vreemde mix tussen stress, vlinders, angst en l’amour et de l’eau fraîche!  Aaaaaaaaaaaah.

vuurvliegjesgehalte keldert

Dit is wat meisjes doen als de zaken niet helemaal lopen zoals verwacht, we worden wakker en helaas zijn de eerste dingen die in onze hoofdjes opkomen zijn naam, een film van de dag en de avond ervoor, en alle idiote dingen die ze hebben gezegd. 

- hij zei dat hij mijn stijl superleuk vond, maar mijn tas lelijk 

- ik had gisteren nogal veel energie en misschien was ik té intens 

- waarom vraag ik hem of hij me niet ooit eens heeft gevraagd voor a little dance (een maand geleden ongeveer, op mijn verjaardagsfeest) en loop weg als hij bevestigend antwoordt?

- hij zei “we gaan eens naar huis gaan” en ik zo “we?” en hij keek en de rest van het gesprek is een beetje mistig, wellicht heb ik het ergens verknoeid

- ik ben echt vijf of zes mensen/jongens tegengekomen tijdens ons middagje op stap en begroet iedereen met hetzelfde enthousiasme. En verder vier keer gebeld ofzo. En op het feestje kwamen vrienden van mij af, en ook daar veel mensen tegengekomen. Onder andere vriend K., die ik echt heel erg graag zie, maar niet meer is als een vriend. Maar het helpt niet om lang met hem te praten en hem een dikke knuffel te geven als den andere het kan zien misschien… Ben ik dan zo’n uil? Geef ik misschien de boodschap dat er niet echt veel plek is voor hem?

 

En dat analyseren en waarom doet er allemaal geen bal toe natuurlijk. Want als er echt iets moet gebeuren dan gebeurt dat wel, en komt hij wel achter me aan. En als dat niet gebeurt, dan is dat ook zo.

En toch die kop pijnigen! Hoe denken jongens eigenlijk? Anyone? En hoe vermijdt je dat je jezelf dingen loopt wijs te maken? En tegen vierhonderd per uur op een blinde muur afstevent? Want ik heb het gevoel dat er niks verloren is, maar in mijn hoofd zijn er wel drie alarmbellen aan het afgaan.

Dualiteit geest en lichaam, no wonder dat dat ook dé grote vraag in filosofie blijft na eeuwen…

op een haar na…

Gisteren stelde hij voor te gaan afterwork coffee’en (want wij zijn allebei totaal gek op goei koffie met bijhorend klapke). Maar ik had afgesproken met de meidenbende van het unief voor een etentje. Hij zei dat ik hem altijd kon proberen bellen achteraf voor drinks downtown, maar toen ik dat dan deed bleek hij nog te moe van zijn vakantie. Balen.

Chance dat ik net op dat moment krullenbol T. tegenkwam – geheel toevallig op een Brussels plein – en dat hij de dag tevoren van vier maanden wereldreizen was teruggekomen. Van de weeromstuit op café na “Het is hier is echt een dorp hé!!” geroepen te hebben en heerlijke babbel. Ge beseft toch maar hoe hard ge ze hebt gemist eens ze terugzijn… En hij leidde perfect de aandacht af van mijn baalbui.

Dan opgestapt van café voor ouderwetse sleepover bij E. van de E-zegen en als kleine meisjes zitten babbelen tot zes uur ’s ochtends, muziek luisteren en zo hard lachen dat je buik er pijn van doet. En in het midden van de nacht boterhammen met kaas in bed eten en cornflakes en uitslapen en méér babbelen en er vijf uur over doen om uit bed, gewassen, aangekleed en opgeruimd te raken.

Thuiskomen en in bad ploffen met idioot wijvenboekske. En telefoon krijgen om mee te gaan naar theater met vriend P., en erna op de bank eindigen met heerlijke glazen wijn en babbels. En vandaag zat hij op dit driedaags feestje waar ik ook plande heen te gaan, alleen beslisten mijn feestneusmaten er anders over… En mijn bericht kwam niet door wegens zijn gsm in dat gebouw geen bereik had. En toen belde hij me op: “You’re so stupid! You always send me msgs when I just get home!”

En ’s nachts bellen, dat vind ik altijd heel romantisch.

ongeduld

We zitten in het soort stadium waarbij het alle kanten opkan; of we worden vrienden, of we gaan elkaar over een paar weken met waanzinnig veel goesting zoenen. En dat dit soort dingen moeten groeien enzo, en dat het zo “de leren kennen” fase is, en dat je onzeker bent bij elk bericht dat je stuurt. Spanning ja, maar ook stress. Veel stress. Wat goed is: ben straks tot woensdag op zwier naar de hoofdstad van Spanje, hij is er ook op uit tot dinsdag. Daarna kunnen onze paden potentieel terug kruisen in Bruselas. 

Even rust. Dus. 

Maar pff dat niet goed weten, ik ben er ronduit slecht in. Ik wil altijd maar zien waar het heen gaat en wat er gaat gebeuren, en of het iets is of niet. Ik wil ook altijd dat de andere eerst twintig stappen zet voor ik ze zet. En ik raak altijd snel ontmoedigd en teleurgesteld en dan bij het minste minder enthousiaste teken dat ik denk te lezen, begin ik me af te sluiten, of te panikeren, of te minimaliseren. Terwijl er leuke vooruitzichten zijn zoals met zijn twee naar een concert in het buitenland gaan en er dan gaan blijven crashen bij een met hem bevriend koppel. En ongetwijfeld meer koffie en rondhangen als we terug in Bxl zijn. En muziek en zon en parken en zotte toeren etc. 

Ik moet dringend minder over dingen praten, minder over dingen piekeren en meer doén. 

En nu vakantie, tijd dus voor oude steden en vrienden en cava, en om één van mijn favoriete uitspraken zichzelf maar eens in de praktijk te laten brengen: l’absence diminue les médiocres passions et augmente les grandes, comme le vent éteint la bougie mais allume le feu.

uitvergroot

Hoe gaat dat? Je weet dat hij bestaat. De volle twee jaar. Hij duikt op op een feest. Spreken af iets te doen. Je ontdekt aspecten van hem die je uitvergroot, en andere die je niet wilt zien. Het is een bolle lens, een spiegelpaleis, die andere. Er zijn stukken van wie hij is die enorm groot zijn in mijn ogen, en andere stukken die hij ook is, zie ik nog niet, of niet in de juiste proportie. En toch klopt het plaatje volledig. Verrast hij me. Hij kan het ook uitschateren met iets wat ik zeg. Of met me lachen en me uitdagen. Verbazen. Ineens heel gevoelig zijn en dan weer niet. Hoe we schouder aan schouder op stoeltjes op een straatterrasje in de zon zaten en hij ineens het gesprek onderbrak: zo kan ik niet zitten, ik wil je kunnen zien, zijn stoel omdraaide, naar achter schoof, vooroverboog en me – met zijn ellebogen op zijn knieën – heel aandachtig aankeek. En toen viel ik al een beetje.

En dan koffie, in zijn huis, hangen op de sofa met zijn roomie en heerlijke muziek. En dan weer out and about, op stap met mensen die ik uiteindelijk niet en wel kende, en leuk. En praten. En boven aan de trap komen en hem voelen kijken. En dag zeggen en hij die vraagt will you manage? als ik aanstalten maak alleen naar huis terug te lopen. Ik heb ja gezegd. En da, eens in mijn eigen bed, met wijdopen ogen liggen luisteren naar muziek die ik met hem had zitten luisteren.

En vanmiddag stuurde hij een bericht. En toen viel ik pas echt.

Als. Een. Blok. Fuck fuck – ik die dacht dat ik alles netjes op een rij had.

over leven, zweven en content zijn

Er zijn van die dagen, weken, maanden waarbij ge meer dan ooit beseft dat de puzzelstukjes in elkaar vallen. De zon in uw ogen, de lente in uw tred, de wind in uw haar. Inademen en vrijheid proeven. Rijden in de auto en luid meezingen en het gevoel hebben dat de wereld aan uw voeten ligt, dat ge de horizon een hand moet gaan geven. Uw hoofd in uw nek leggen bij nachte om de sterren te tellen. Onverwacht leuke dingen doen. Bericht krijgen laat in de namiddag en rondhangen, galerie binnenlopen en kunst kijken, knus café met goei muziek ontdekken en daar blijven hangen. Over een donkere Grote Markt naar mijn appartement, daar iemand ophalen, en er weer vandoor. En praten, over de wereld die we niet begrijpen en over onze levens waar we evenmin een touw aan kunnen vastknopen. Weken later, een middag vrij en met een klein hart een bericht sturen om koffie te gaan drinken in de namiddag en u vervolgens bij nachte op de bagagedrager van een fiets te bevinden op weg naar een inderhaast gevonden plekje om te slapen in het bed van vriend M. Wegens koffie die uitliep in wandelingske, iets kleins eten, op café en zalig babbelen. En blijven babbelen. En uit het oog verliezen dat je de dag erop moet werken in B. en je in A. zit. Berglucht ademen is nog zo iets dat u doet leven. Met weerkaatsende zon lange afdalingen maken, buiten uw comfort zone gaan, het gevoel hebben iets echt onder de knie te krijgen, op een terras uitrusten en in de lach schieten met uw snowboardmaat als er “in the jungle the nighty jungle the lion sleeps tonight” speelt, en ervan wegvluchten, de diepsneeuw in, de jumps opzoeken, hijgend bij elkaar aankomen en in de sneeuw vallen en met onze handen boven onze ogen kijken naar de machtige Mont Blanc in de verte die boven de wolken uittorent. In de chalet komen en in de zetel een hoekje vinden waar je perfect inpast, eten aan een lange tafel met veel mensen, en in die zetel aan de andere kant dié collega om bij te kletsen over de ski/boarddag, blauwe plekken te tellen en gewoon rustig de tijd hebben mekaar te leren kennen. En weer naar huis vliegen en tussen een kat en een leeuw met vliegangst zitten. Die bij elke beweging die het vliegtuig maakte, naar de leuning (en dus mijn armen) grepen. En ik mijn best doen ze af te leiden. Thuiskomen iets voor middernacht, de roomies die net verse sushi hadden zitten maken met hun vrienden, even dag zeggen, glas drinken, frisse trui uit de kast en op naar verjaardag van beste vriendin in Leuven. Laat en megamoe, maar geweldig feest gebouwd. En nogmaals deelden vriend M. en ik een bed, en het is altijd heerlijk wakkerworden samen, meteen grappen en leuk doen. Samen naar A. rijden, dan met zus gaan shoppen en ’s avonds crashen in het ouderlijk huis, met boekskes in bad.

En het is niet dat er drastische dingen zijn veranderd in mijn leven ten opzichte van een paar maand geleden toen ik geen idee had van wat ik wou en leefde als een los projectiel. Maar hoewel ik nog steeds aan een ontzettend hoog tempo mijn leven erdoor jaag, is er iets dat ik al jaren wist, onmiskenbaar duidelijk geworden. If you know what you want, and you want it bad enough, you will find a way to get it. En zo is het. Laat ons hopen dat mijn hart heel blijft deze keer.

25!

De dag voordien had ik helemaal geen zin om 25 te worden. Maar de dag zelf hebben er zoveel mensen aan gedacht, ben ik met topvriend D. gaan shoppen voor ons feest (aangezien ik op zaterdag en hij op zondag jarig was en we zo dus netjes de fakkel konden doorgeven), dan rustig koffie in de namiddag drinken met de weekendkrant en goei muziek, en dan hopla mezelf plamuren, in mooi kleedje steken en op naar de partyplace! En het was waarlijk hartverwarmend, mensen die afkwamen uit alle uithoeken van België (Vlaanderen, Brussel én Wallonië) en de avond zelf is uiteindelijk geëindigd ’s ochtends, in een feestgedruis om u tegen te zeggen.

Ik zou het kunnen hebben over hoe leuk het was om in D.’s woonkamer te dansen met je beste vrienden, hoe er happy birthday voor hem en mij gezongen werd om middernacht, hoe mijn topmaat en zondagskind J. binnenviel bij verrassing vanuit Parijs (uit Parijs!! helemaal voor mijn verjaardag!!), hoeveel mensen hebben gebeld om lieve wensen te uiten, hoe een warm gevoel het gaf toen ik maten van Erasmus zag socializen met mijn Spaanse vrienden, hoe mensen de gelegenheid hadden aangegrepen om nog eens met zijn allen te gaan eten en dan fijn te komen feesten, hoe mensen elkaar leerden kennen omdat de ene in de badkuip bier aan het bottelen was en de andere nu eenmaal voor een grote bierproducent werkt, hoe maten waarmee ge als achtjarige in kruiwagentje op de foto staan er 17 jaar later nog steeds bijzijn, hoe volledig los gehen op funky beats uw hart en hoofd danig in de war kan brengen, and so on, and so on…

De volgende drie kwart eeuwen zijn dus ingezet, en boy am I looking forward to it!

blik

Hij kan zo kijken met hele blauwe ogen en een glimlachje rond zijn mond. Met zijn koffie in zijn hand, zo beetje schuin naar beneden, daar waar ik dan net een hele uitleg sta te doen.

En dan kruis ik zijn blik en ben ik totaal mijn draad kwijt.

Tjeezes, en ik die als tiener dacht dat ik tegen mijn 25e toch wel min of meer dat soort zaken ontgroeid zou zijn. Nog 2 dagen te gaan, hopelijk groeit het er toch nog uit….