De val waar ik altijd intrap is dat ik alles altijd zo goéd wil doen. Ik wil dat voor mezelf – een boel jongleerwerk vergt het en veroorzaakt vaak een boel stress, maar ik doe veel en poog het vaak enorm goed te doen, dat heb ik me tijdens mijn afgelopen vier relatieve single jaren goed aangeleerd – en voor iedereen rond mij. En zoals in ieders leven zijn er ook in mijn leven mensen die ik dolgraag zie en graag heb, maar als een bodemloos vaatje zijn waar héél veel energie naar toegaat.
Toen was hij er ineens, een jongen die tegen mij mag grappen over later en kindjes, naar wie ik kan kijken en dan besef dat er niemand op deze wereld is waarvan men makkelijker kan houden. Maar ook daar wil ik het zo goed doen, dat ik uiteindelijk soms de pedalen verlies. Niet dat ik niets doe voor mezelf of ineens mijn vrienden niet meer bel, totaal niet. Maar gewoon. Overaanpassen. Alles wat er eventueel misloopt bij hem, willen oplossen. Hem beschermen. Ervoor zorgen. Niet goed.
Want hij is tenslotte ook groot geworden zonder mij, geraakt waar hij staat zonder mij, kan het allemaal zelf. En dat het helpt dat ik in zijn leven ben ja. Dat ik hem rusten crazyness en lol en leuke babbels en tripjes en plezier breng, ja. Maar hij moet zijn leven wel leiden, niet ik. En niet dat ik zijn leven loop te regelen, verre van. Kan het moeilijk uitleggen. Laat ons zeggen: ik ben met hem mee bezig, ben superongerust over de stomste dingen (zijn hooikoorts bijvoorbeeld, de astma die erdoor wordt uitgelokt) en word bijgevolg iemand die voortdurend ongerust is over hem, als ik er niet bijben.
Onnodig te zeggen dat dit veel stress veroorzaakt!
Dus gisteren, naar huis, boek genomen, bankje aan het water gevonden, nagedacht. Over hem en mij en dat we rocken. Over hem en mij en dat ik we ons los van elkaar kunnen voorstellen en daarom samen zijn. En dat dat zo heerlijk is. Niks is moeilijk of gecompliceerd, ieder doet zijn ding, en als we kunnen doen we dingen samen.
Over hem; dat hij interessant is net omdat hij veel dingen onderneemt, en over mezelf, dat ik hem altijd iets nieuws te vertellen heb. Dat het inzitten over zeer kleine en onbelangrijke zaken die met hem te maken hebben (zijn hooikoorts ofzo, again) mij enkel veel stress bezorgen en hem niet vooruit helpen. En ik mijn tijd dus best in iets anders steek. In mezelf bijvoorbeeld.
Make no mistake, het gaat heel erg vlot tussen ons. Ik word gewoon wel met mezelf geconfronteerd en met hoe ik met dingen omga. En dat is – zeker met hem aan mijn hand – een goede zaak. Er is weinig om schrik voor te hebben, en veel om te leren!